Sunday, December 31, 2006

ဗူးသီးငါးေပါင္း မႏၲလာ

ဦးေကာင္းလိမ္ထုတ္

မင္းဆက္ ျပဳတ္ခဲ့ရသတဲ့

ဟုတ္ကဲ့

ေထာက္ခံတဲ့အလုပ္

ျငင္းဆန္တဲ့အလုပ္

ကၽြႏု္ပ္တာ၀န္ မဟုတ္ပါ။


မင္းတုန္းမင္းရဲ႕ ရတနာပံု

ကမၻာကုန္ေက်ာ္တဲ့ မႏၲေလး

ဘုံေက်ာ္ဆရာေတာ္ မႀကိဳက္တဲ့ မႏၲေလး

ဘုရား လက္ညိႈးထိုးတဲ့ မႏၲေလး

ဦးရာမကို ဗန္းေမာ္ပို႔တဲ့ မႏၲေလး

မင္းေသြးတို႔ ေျမခတဲ့ မႏၲေလး

ၿမိဳ႕မၿငိမ္း အေျခမလွခဲ့တဲ့ မႏၲေလး

“ေအာင္ေက်ာ္ခ်မ္းေအး မႏၲေလး” တဲ့

ခ်မ္းေအးရဲ႕ မခ်မ္းေအးရဲ႕ ဆိုတာ

ေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ ေတြ႕မွ ေမးၾကည့္ပါ…။


ဗမာစာသည္ တို႔စာ

ဗမာစကားသည္ တို႔စကား

တို႔ဗမာအစည္းအရံုးရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား

အရုပ္စာေတြၾကားမွာ ရဲြ႕ေစာင္း

(ဦးေကာင္း)ေရ

ခင္ဗ်ား လိမ္ထုတ္ထုတ္၊ မထုတ္ထုတ္

……………………………………………..

(ဟုတ္ကဲ့)

ေထာက္ခံျငင္းဆန္တဲ့အလုပ္

ကဗ်ာဆရာ ဘယ္နဲ႔လုပ္သိပါ့မလဲ။

လူသစ္ထက္


၁၉၉၆ ထုတ္ ရာစုသစ္ ျမစ္က်ဥ္း ၊၄၊ မွ ကဗ်ာပါပဲ။ ကဗ်ာစာမ်က္ႏွာမွာ မီးပြဳင့္ပံုေလးနဲ႔ စကၠန္႔အခ်ိန္ျပနံပါတ္ကို တရုတ္စာနဲ႔ ထုိးထားပါတယ္။ scanner မရိွလို႔ ခံစားလို႔ ရေအာင္ ေျပာျပတာပါ။ နားလည္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ၂၀၀၇ ျဖစ္ပါေစ။

0 comments:

Friday, December 29, 2006

ပုဂံမွ ညစာစားပဲြမ်ား

အေပၚက သတင္းကို ဖတ္ပါ။ ၿပီးရင္ စဥ္းစားပါ။ အေနာ္ရထာႀကီးသာ ဒီသတင္းဖတ္မိရင္ ဘယ္လိုေနမလဲလို႔။ ေၾသာ္ သူ႔ခမ်ာ ပုဂံျပည္ႀကီး ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရတာ။ သီဟို႒္ကေနေတာင္ ဆင္းတုေတြပင့္၊ ပိဋကတ္ေတြပင့္၊ ဘုရားေတြတည္။ အခုေတာ့ သူအျမတ္တႏိုး ဖူးေျမာ္ခဲ့ဖူးမဲ့ ဘုရားေတြေပၚ ညစာစားပဲြေတြလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာေနၾကသတဲ့။

ပထမဆံုးအခ်က္။ သတင္းထဲမွာ ေရးထားသလိုပဲ ဒါဟာ သင့္ေတာ္တဲ့ လုပ္ရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ ညစာစားပဲြက်င္းပေနတဲ့ ဘုရားနဲ႔ အဲဒီဘုရားကို တည္ခဲ့တဲ့ လူကို မေလးစားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ ညစာစားပဲြလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာဖို႔ဆိုၿပီး ဘုရားတည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တည္တဲ့ဘုရား သူမ်ားက ဒါမ်ဳိးလာလုပ္ရင္ ဘယ္လိုေနမတုန္း။ စဥ္းစားၾကပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကပါ။

ဒုတိယအခ်က္။ ထမင္းစားၿပီ ဆိုမွေတာ့ ဖိတ္တာ စင္တာ ရိွမွာပါပဲ။ အဲဒီ အဖိတ္အစင္ေတြဟာ သူတို႔နဲ႔ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ပိုးမႊားေတြကို ဖိတ္ေခၚပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၉၀၀ေက်ာ္ သက္တမ္းရိွတဲ့ ဒီဘုရားေတြဟာ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခံႏိုင္တာေတာင္လြန္လွပါၿပီ။ ပိုးမႊားဒဏ္ပါ ထည့္ေပါင္းလုိက္ရင္ ေနာင္ ဘယ္လိုမွ ၾကာၾကာခံဖြယ္မရိွပါ။ ဒီစားၾကြင္းစားက်န္ေတြဟာ အနံ႔အသက္ဆိုးေတြလည္း ေပးပါမယ္။ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေပးမယ္မဟုတ္ပါ။

ကိုယ္ေဒၚလာရဖို႔ေလးနဲ႔ေတာ့ အေနာ္ရထာနဲ႔ သူခ်စ္တဲ့ ပုဂံသားတို႔ရဲ႕ ေကာင္းမႈေတြကို မဖ်က္ဆီးၾကပါနဲ႔လို႔။

0 comments:

Monday, December 25, 2006

Happy Holidays

Christmas is coming, New Year is approaching. Regardless of race, religion, and belief, people are enjoying holidays.

But there are those who couldn’t enjoy the holidays. But there are those who wouldn’t even know what the holidays mean. But there are those who would so yearn to enjoy the holidays with the love ones.

May the world be fair…..or may we be able to make the world fair.

Happy Holidays Everyone!

1 comments:

Saturday, December 23, 2006

၈၈ ဗမာျပည္၊ ေခါင္းျဖတ္ျခင္း၊ စက္ရုံေဖာက္ျခင္း

It is rather strange. I noticed I lost this post,which I posted yesterday, when I put a new one..

အခုတေလာ နအဖ ဘက္သားေတြ ၈၈မွာ ေခါင္းျဖတ္တာ၊ စက္ရုံေဖာက္တာေတြပဲ ေျပာေျပာၿပီး လိုက္ဆဲေနတာေတြ႕ေနရတယ္။ သူတို႔ေတြကို အာဏာသိမ္းၿပီးကာစက ျပတဲ့ ‘လိႈင္းႀကီးေလထန္ ျဖစ္ရပ္မွန္’ နဲ႔မ်ား brain wash လုပ္ထားသလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြ တခ်ဳိ႕လည္း ျပန္မေခ်ပႏိုင္ဘူးေပါ့။

၈၈ မွာ ေခါင္းျဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒါျငင္းလို႔မရပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ အျဖတ္ခံရတယ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိပါ။ အဲဒီတုန္းက ဖတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၀၀ ေတာင္ျပည့္မယ္ မထင္ပါ။ က်ေနာ့္အထင္ ၃၀ ကေန ၅၀ ေလာက္ေတာ့ ရိွႏိုင္ပါတယ္။ ထားေတာ့။ ေခါင္းျဖတ္မႈေတြ မျဖစ္ခင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေဒါသဟာ တားမႏိုင္ဆီးမရ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ စား၀တ္ေနေရး သိပ္ကို ၾကပ္တည္းၿပီး စစ္တပ္ရဲ႕ သတ္ျဖတ္မႈလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ ခံရၿပီးၿပီ။
ပစ္ခတ္မႈေတြရပ္ထားတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္၊ ဆႏၵျပတဲြ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မဆလဟာ ရာဇ၀င္လူဆိုးေတြအပါအ၀င္ အက်ဥ္းသားေတြကို လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ေထာင္ခါလိုက္ပါတယ္။

ဆႏၵျပသမားေတြဟာ အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရိွတဲ့ လမ္းေဘး ေသာက္ေရအိုးစင္ေလးေတြကို အားကိုးေနရတာပါ။ ၈၈ ဗမာျပည္မွာ ေရသန္႔ဘူး မရိွပါဘူး။ ေထာင္ခါၿပီး ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ(ေနာက္တရက္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ေသခ်ာ မမွတ္မိပါ) ျပည္သူေတြ အဆိပ္မိမႈေတြ စၾကားရပါတယ္။ အဓိကခံရတာေတာ့ ဆႏၵျပသူေတြေပါ့။ အဆိပ္ခတ္တဲ့ လူေတြကိုလည္း မိၾကပါတယ္။ အစိုးရ ယႏၱရားႀကီး ရပ္ေနခ်ိန္မွာ ဒီလူသတ္သမားေတြကို ေဒါသဟုန္းဟုန္းထေနတဲ့ ျပည္သူေတြက အေရးယူခဲ့တာမွာ ေခါင္းျဖတ္တာေတြ စတာပါ။ ေကာင္းသလားဆိုေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ သိပ္ၾကမ္းတမ္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံရတဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို လူမဆန္စြာ သတ္ရဲတဲ့ လူအတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ရက္စက္တဲ့ ေသဒဏ္ပါ။ အျပစ္မရိွပဲ သူမ်ားေခ်ာက္တြန္းလို႔ အသတ္ခံလိုက္ရတဲ့သူေတြ ရိွေကာင္းရိွႏိုင္ပါတယ္။ အျပစ္ရိွရဲ႕သားနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြကယ္လို႔၊ ေက်ာင္းသားေတြ ကယ္လို႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ဦးတင္ဦးတို႔ ကယ္လို႔ မေသခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ စိတ္ထင္တိုင္းသာ သတ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ အေတာ္မ်ားပါလိမ့္မယ္။ ထပ္ေျပာစရာရိွပါတယ္။ ျပည္သူကို ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ရက္တဲ့ စစ္တပ္ဟာ ဘယ္ေခါင္းျဖတ္ပဲြကိုမွ တားဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သက္ေသေျဖာက္ပစ္တာပါ။ သူတို႔ ခိုင္းတာ မေပၚေအာင္ ေပးေသခဲ့တာပါ။

တရက္ ၿမိဳ႕နယ္တခုမွာ အဆိတ္ခပ္တဲ့လူ မိပါတယ္။ ေခါင္းျဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာသိတဲ့ လူႀကီးေတြက အခ်ိန္မွီလိုက္ၿပီး တားဆီးႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဆိတ္ခပ္သူကို စစ္ေမးတယ္။ မင္းအဆိ္တ္ခပ္သလားေပါ့။ သူက သူခပ္တာ အဆိတ္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သူ႔ကိုလည္း ေဆးတိုက္လို႔ ေသာက္လာေၾကာင္း၊ ဒီေရကိုလည္း ေသာက္လို႔ ေသမွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသတဲ့။ ဒါနဲ႔ မင္းေသာက္ရဲလားဆိုေတာ့ ေသာက္ျပလိုက္တာ ေဆးရုံအထိေတာင္ မခံရွာဘူးတဲ့။ ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ အဆိုအရေတာ့ ဒီအဆိတ္ခပ္သမားေတြဟာ သိပ္ျပင္းတဲ့ စိတ္ၾကြေဆးေတြ အတိုက္ခံထားရပါတယ္တဲ့။ ဒါ မွန္လိမ့္မယ္ဆုိတာ လိႈင္းႀကီးေလထန္ ထဲမွာ ျပတဲ့ ေခါင္းအျဖတ္ခံရတဲ့ မိန္းမကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ လည္ပင္းေပၚ တခ်က္ၿပီးတခ်က္ က်ေနတဲ့ ဓားေအာက္မွာ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ လံုး၀ နာက်င္ဟန္ မရိွပါ။ ေအာ္လည္း မေအာ္ပါ။ ခုတ္ေနတဲ့ လူကိုေတာင္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ေျခနဲ႔ လွမ္းလွမ္း ကန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သာမာန္လူတေယာက္ လည္ပင္းကို ဓားနဲ႔ ခုတ္ရင္ မေအာ္ပဲ မနာပဲ ေနပါ့မလား။

ေခါင္းျဖတ္ခဲ့တဲ့ လူေတြ ဟာလည္း လူစိတ္မဲ့လို႔ မဟုတ္ပါဘူူး။ လူစိတ္ရိွလြန္းအားႀကီးလို႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သူ႔အမ အေၾကာင္း ေျပာျပဖူးပါတယ္။ အဲဒီ အမရဲ႕ အကိုဟာ ဆႏၵျပရင္းနဲ႔ အဆိတ္မိၿပီး ဆံုးသြားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဆိတ္ခတ္တဲ့ လူကိုမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာတဲ့ အမဟာ အဲဒီ အဆိတ္ခပ္တဲ့ လူကို သတ္မယ့္လူရိွသလားဆိုေတာ့ ငိုယိုၿပီး ကိုယ္တိုင္ ၀င္သတ္ခဲ့တယ္တဲ့။ သူ႔အကို အတြက္ စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ျဖစ္သြားတာပါ။ အင္မတန္ ႏူးညံ့တဲ့ ဗမာမိန္းကေလး တေယာက္ကို ေခါင္းျဖတ္ရဲေလာက္ေအာင္ စိတ္ထိခိုက္ေစႏိုင္ရင္ ေယာက်္ားေတြဆို ေျပာစရာ မလိုဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ အမဟာ အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုေပါင္းၿပီး ရူးသြားရွာပါတယ္။

က်ေနာ္ ဒါေတြ ေျပာျပေနတာ ေခါင္းျဖတ္တာကို အားေပးတာ မဟုတ္ပါ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ မဆလ(စစ္တပ္)ရဲ႕ ယုတ္မာတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေတြလို႔ သိေစခ်င္တာ၊ အေျခအေန တခုမွာ လူေတြဟာ ေဒါသအေလ်ာက္ေတာ့ လုပ္မိတတ္တယ္ဆိုတာကို သိေစခ်င္တာပါ။ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့သလိုပဲ ဒါဟာ ၾကမ္းတမ္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့သူေတြကိုလည္း လံုးလံုး အျပစ္ေျပာဖို႔ မသင့္ဘူးဆိုတာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္တပ္က ပစ္သတ္တာထက္ စာရင္ အေရအတြက္ဟာ ေျပာေတာင္မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ မွားယြင္း အသတ္ခံရသူေတြ အတြက္ေတာ့ (ရိွခဲ့ရင္) စိတ္မေကာင္းပါဘူး။

စက္ရုံေတြ ေဖာက္တာ။ ဒါလည္း စစ္တပ္ရဲ႕ အကြက္ဆင္ လုပ္ၾကံမႈပါပဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားႀကီး ရပ္ေနေပမယ့္ ရပ္ကြက္တိုင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္တိုင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ရပ္မိရပ္ဖေတြ ေပါင္းၿပီး ကင္းတဲေတြခ်၊ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ေတြခဲြလို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရိကၡာျပတ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ဟာ ဂိုေဒါင္ေတြကို စေဖာက္ပါတယ္။ သၾကားေတြ၊ ဆားေတြ၊ စားေရရိကၡာေတြ ထုတ္သယ္ပါတယ္။ စစ္တပ္ထြက္သြားမွ က်န္တာေတြကို ျပည္သူေတြ ၀င္သယ္တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ စစ္တပ္ဟာ အစပိုင္းလုပ္ျပၿပီး လူေတြအ၀င္ကိုေစာင့္ ပစ္ခတ္တာေတြ လုပ္လာပါတယ္။ မွတ္တမ္းလည္း တင္တဲ့ေနရာတင္တယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေနရာမွာ ေတာ့ ပစ္တာေတြပါမွာစိုးလို႔ မွတ္တမ္းမရိုက္ပါဘူး။ လူေတြကလည္း စစ္တပ္ထြက္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ၀ရုန္းသုန္းကား သယ္ရဲေတာ့တာပါ။ ၾကာၾကာေနရင္ အပစ္ခံရမယ္ဆိုတာ သိလာၾကပါၿပီ။

လူေတြကိုယ္တိုင္ေဖာက္တဲ့ ေနရာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဒီေနရာေတြမွာ လည္း စစ္တပ္ဟာ ေဖာက္မယ္မွန္း သိသိနဲ႔ကို မတားဆီးပါဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း ေဖာက္ၿပီေဟ့ ဆိုမွ စစ္ကားႀကီးနဲ႔လာ ပစ္၊ ဖမ္း၊ ေပၚတာဆဲြ လုပ္တာပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရတာရိွခဲ့ပါတယ္။ တေန႔ က်ေနာ္တို႔ နားက အစိုးရပိုင္ ဂိုေဒါင္တခုကို ေဖာက္ဖို႔ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္က ဘယ္လိုမ်ား အခ်ိတ္အဆက္လုပ္လာတယ္မသိ လူ ၅၀၊ ၆၀ ေလာက္ စုရုန္းစုရုန္းနဲ႔ ဂုိေဒါင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဂိုေဒါင္ေရွ႕ ေရာက္လာၿပီး တံခါးကို ဖြင့္ဖို႔၊ ေသာ့စဖ်က္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သူတုိ႔ ဘယ္ဘက္ကေန စစ္ကားႏွစ္စင္း ေမာင္းလာပါတယ္။ တစင္းက ဗိုလ္မႈးေတြစီးတဲ့ ပစ္ကတ္ကားပါ။ ဗိုလ္မႈးလည္း ပါပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အိမ္ထဲ ေျပးေနၿပီ။ ဖ်က္ေနတဲ့ လူေတြလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ေျပးဖုိ႔လည္း အခ်ိန္မရ၊ ဂိုေဒါင္ေရွ႕မွာပဲ တုတ္၊ ဓားေတြနဲ႔ ရပ္လ်က္ေလး။ ေအးေဆးပါ။ စစ္ကားေတြက ေႏွးေႏွးေမာင္း လူအုပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဆက္ထြက္သြားပါတယ္။ TE 11 စစ္ကားေပၚမွာ စစ္သား အပုံလိုက္ပါ။ ႏွစ္စင္းေပါင္းရင္ ၆၀ ေတာ့ အသာေလးရိွပါတယ္။ သူတို႔သာ ႏုိင္ငံေတာ္ပစၥည္း မပ်က္စီးေအာင္ တားခ်င္တဲ့ စိတ္ရင္းရိွရင္ တားလို႔ရပါတယ္။ စစ္တပ္က ဘာမွလည္းမလုပ္ေရာ လူအုပ္လည္း အတင့္ရဲၿပီး ဆက္ေဖာက္တယ္ေပါ့။ ဂိုေဒါင္ ေပါက္ၿပီး လူ ၅ ေယာက္ေလာက္ပဲ အျပင္ေရာက္ေသးတယ္ စစ္ကားေတြ ၄ စင္းေလာက္ ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ ေမာင္းတင္တာမ်ား ညီလိုက္တာ ေျဗာင္းေျဗာင္းေျဗာင္းေျဗာင္းဆို က်ေနာ္ေတာင္ အိမ္ထဲက ၾကားရပါတယ္။ လံွစြပ္ေတြလည္း အေဖြးသားနဲ႔ ကားေပၚကေန ခုန္ခ်ၾကတာ တ၀ီွး၀ီွးပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ပစ္ၿပီထင္ၿပီး ပုေနေအာင္ပုန္းတာ။ အဲဒီေန႔က မပစ္ပါ။ ေပၚတာေတာ့ ပါသြားၾကပါေရာ။ အဲ ေဖာက္ထားတဲ့ ဂိုေဒါင္ထဲက ပစၥည္းေတြလည္း မသြားတယ္လိုပဲ။ သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ ၈၈ မွာ ဂိုေဒါင္ေတြ ေဖာက္တယ္ဆိုတာလည္း သူတို႔ ခ်ေကၽြးတယ့္ အကြက္ထဲ လူေတြ၀င္မိတာပါပဲလို႔။ ငတ္ျပတ္ ဆင္းရဲ ေနခ်ိန္မွာ အလကားရမယ္ဆိုေတာ့လည္း ယူၾကတာ အျပစ္ေျပာစရာေတာ့ သိပ္မရိွဘူးထင္ပါတယ္။ မဟုတ္လည္း အစြပ္စဲြခံရမယ့္ အတူတူ စစ္တပ္ကို ေပးမယ့္အစား ယူလိုက္ၾကတာ ေကာင္းပါတယ္။ ေၾသာ္ ေျပာစရာ က်န္ေသးတယ္။ လိႈင္းႀကီးေလထန္ထဲမွာ ျပတင္းေပါက္ေတြကဲြ၊ အမိုးေတြကၽြတ္၊ တံခါးေတြကြာေနတဲ့ စက္ရံုေတြကို အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ဖ်က္ဆီးလို႔ ပ်က္စီးပါတယ္ဆိုၿပီး ျပတာေတြ႕လိမ့္မယ္။ အဲဒါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သမိုင္းက စက္ရံုေတြပါ။ ၈၈ လံုးလံုးၿပီးခ်ိန္အထိ အမိုးလည္းရိွတယ္၊ ျပတင္းေပါက္ေတြလည္း ရိွတယ္။ တံခါးေတြလည္း အဖ်က္ခံရတဲ့ေနရာကလြဲလို႔ အေကာင္းႀကီးပါ။ တခ်ဳိ႕ဆို လုံးလံုးေတာင္ အဖ်က္မခံရဘူး။ အဲဒီေကာင္ေတြက ကားလမ္းေဘးမွာ ရိွတာပါ။ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါတယ္။ မၾကာဘူး၊ သူတို႔ဟာ သူတို႔ စဖ်က္ေတာ့တာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္လိုက္သေပါ့။ စက္ရံုမ်ား အသစ္ေဆာက္မလို႔လားလို႔။ လားလား..လိႈင္းႀကီးေလထန္လည္းလာေရာ အဲဒါႀကီးေတြ ပါလာပါေရာ။ က်ေနာ့္မွာ ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသား။

5 comments:

၈၈ ဗမာျပည္နဲ႔ စစ္တပ္ရဲ႕ ပစ္ခတ္မႈေတြ

၈၈ အေၾကာင္းေရးမွေတာ့ ပစ္ခတ္တာေတြလည္း ထည့္ေရးဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ Blog စေရးခါစက တခါေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတေခါက္က က်ေနာ့္ အျမင္မဟုတ္ နားနဲ႔ၾကားရတာေတြ ေျပာျပမွာပါ။

၈၈ ဟာ မတ္လ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းထဲ လံုထိန္းေတြ ၀င္ပစ္လို႔ ကိုဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးတာကေန စလိုက္တာ အာဏာသိမ္းၿပီးခ်ိန္ထိ အသက္ေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုးရံႈးခ့ဲရတာပါ။ အင္းယားကန္ေပါင္မွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ လံုထိန္းေတြ လက္ခ်က္နဲ႔ ေရႏွစ္ သတ္ခံရတယ္၊ ေရနစ္ေသတယ္။ ဒါက လြတ္ေအာင္ေျပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ သူေတြဆီက ၾကားရတာပါ။ လြတ္ခဲ့တဲ့ အထဲမွာ က်ေနာ့္ အမေတြ ပါပါတယ္။ မဆလက လည္း အဖမ္းဆီးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသား ၄၀ ဟာ အခ်ဳပ္ကားေပၚမွာ အသက္ရႈၾကပ္ၿပီး ေသဆံုးတယ္လို႔ တရား၀င္ သတင္းထုတ္ပါတယ္။

ဇြန္ ၂၁ မွာ လံုထိ္န္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ပါတယ္။ ေျမနီကုန္းမွာပါ။ ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ရုိက္ႏွက္ ၿဖိဳခြင္းတာကို မ်က္စိေရွ႕ျမင္ေနရတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ ေတြ႕ရာ တုတ္ေတြ၊ အုတ္ခဲေတြ ဆဲြၿပီး လံုထိန္းေတြ ကို တံု႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ တရား၀င္သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ေက်ာင္းသား ၃ေယာက္၊ လံုထိန္း ၃ေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္ ၆ ေယာက္စီ၊ ေသခ်ာ မမွတ္မိပါ) အသက္ဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို က်ေနာ့္ မိဘေတြ၊ ဦးေလးေတြ၊ အကိုေတြ၊ အမေတြ အကုန္မ်က္ျမင္ ၾကံဳခဲ့ရတာပါ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ လံုထိန္းေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပဲြပါ။ ေနာက္ပိုင္း စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္ပစ္ခတ္တာပါ။

စိန္လြင္ရဲ႕ ခုနစ္ရက္ သက္တမ္းကေတာ့ ဆက္တိုက္ ပစ္ပဲြႀကီးပါ။ ခ်ာတိတ္က်ေနာ့္ အတြက္ အဲဒီတုန္းက ေသနတ္သံဟာ သီတင္းကၽြတ္ ေဗ်ာက္အိုးေလာက္ေတာင္ မက်ယ္ေတာ့ဘူးလိုပါပဲ။ ေန႔တိုင္းၾကား၊ ေန႔တိုင္းေျပး၊ ေန႔တိုင္းပုန္း ပါ။ လမ္းေပၚတင္မက အိမ္ေတြေပၚကေန ၾကည့္ရင္ကို လွမ္းလွမ္းပစ္တတ္ပါတယ္။ ေျမာက္ဥကၠလာမွာဆို ေလယာဥ္ေတြေတာင္ သံုးခဲ့ပါတယ္။ ၈ ေလးလံုးေန႔ကေတာ့ အဆိုးဆံုးလို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္အိပ္ေနၿပီ ျဖစ္လို႔ ဘာမွ မသိ၊ မၾကားခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ ၉ ရက္ေန႔ ကေတာင္ က်ေနာ့္အတြက္ ပိုဆိုးတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ က်ေနာ့္ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ၉ ရက္ေန႔မွာ ပိုပစ္တယ္လို႔ မွတ္မွတ္ရရ ေရးထားခဲ့ပါတယ္။ တေနကုန္ ပစ္သံခတ္သံေတြ ၾကားရပါတယ္။
အဲဒီ ၉ရက္ေန႔က စစ္ကိုင္းမွာ ကမၻာက ေသခ်ာ မသိတဲ့ စနစ္တက် ႀကိဳတင္ၾကံစီတဲ့ လူသတ္ပဲြႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ပါခဲ့တဲ့ အကိုတေယာက္ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ စစ္ကိုင္း ဆႏၵျပသူေတြဟာ ရဲစခန္းကို ဦးတည္ခ်ီတက္ ၾကပါတယ္။ ရဲစခန္းေရွ႕ လမ္းေပၚ သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔ တားထားတဲ့ေနရာမွာ လူအုပ္ႀကီးရပ္သြားပါတယ္။ အဲဒီ ေနရာဟာ တိုက္ေတြၾကားထဲပိတ္ေနတဲ့ ေနရာပါ။ သံဆူးႀကိဳးရိွမွန္း မသိတဲ့ ေနာက္က လူေတြက ေရွ႕ဆက္တိုးဖို႔ လုပ္၊ ေရွ႕ဆံုးကလူေတြက သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔ ျငိ၊ ေရာက္ရက္ခတ္ေနတုန္း ေရွ႕ဘက္ ရဲစခန္းထဲကရယ္၊ ေဘး ႏွစ္ဖက္ ႏွစ္ခ်က္ တိုက္ေတြေပၚကရယ္ က်ည္ဆံေတြ ဒလေဟာ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ညွပ္ပူးညွပ္ပိတ္ အပစ္ခံလိုက္ရတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ စုစုေပါင္း ၃၀၀ေက်ာ္ တရက္တည္း က်ဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အေလာင္းေတြကို စစ္တပ္က ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ေမွ်ာ္ခ်ခဲ့တာ ျမစ္ေအာက္ ရြာေတြမွာ လိုက္ေကာက္ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

၈၈ ျပစ္ခတ္မႈေတြကို သက္ေသ ထြက္ဆိုႏိုင္တဲ့ တကယ္ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ပစ္ခဲ့တဲ့ လူေတြဆိုလို႔ ဒီ စစ္ကိုင္းရဲစခန္းက လူေတြပဲ က်န္ပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔ကို ပစ္ခတ္မႈအၿပီး ေနာက္တရက္မွာ ပဲ ခ်က္ခ်င္းနယ္ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္တဲ့။ ရာထူးလည္း တိုးသြားၾကတယ္ဆိုပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ဒီပဲြကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ရဲမႈးဟာ စစ္ကိုင္း(ဒါမွမဟုတ္) အနီအနားတေနရာမွာ အလြန္ျမင့္တဲ့ ရာထူးနဲ႔ ျပန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတြေပၚမွာ ပစ္ခဲ့ၾကတဲ့ စစ္သားေတြကေတာ့ မဲသေ၀ါ နဲ႔ မိုင္းယန္းမွာ ကုန္ပါၿပီ။ ဒါဟာလည္း စစ္တပ္က ဒီႏွစ္ေနရာ စလံုးကို တမင္တကာ ဗကပနဲ႔ ကရင္သူပုန္ေတြဆီ အက်ခံလိုက္တာလို႔ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက က်ေနာ္စကားေျပာဖူးတဲ့ ဗိုလ္မႈးတေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ အေရးအခင္းမွာ ပစ္ခဲ့တဲ့ စစ္သားေတြဟာ မိုင္းယန္း၊ မဲသေ၀ါနဲ႔ ေကအင္ယူ တပ္စခန္းအမ်ားအျပားကို သိမ္းခဲ့တဲ့ ပဲြေတြမွာ မတက္မေနရ အေနာက္ကေန ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးတက္တိုက္ရင္း ကုန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ လွည့္ေျပးလာတဲ့ တပ္သားေတြကို တကယ္ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ ေသေစခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ႏုနယ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ နယ္စပ္စခန္းေတြကို ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္သူက ေတာ္ယံုရက္စက္လို႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို မိနဲ႔ ဘနဲ႔ ခ်စ္သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြန႔ဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနၿပီး ပညာသင္ အပူပင္ ကင္းကင္းေနခ်င္တာခ်ည္းပါ။

ဒါေတြဟာ ခဏ ခဏ ေျပာလို႔ ေပ်ာ္ရတာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမွန္ကို ေျပာမျပရင္ သူတို႔ ေျပာတဲ့ လိႈင္းႀကီးေလထန္ထဲပါၿပီး ဦးေႏွာက္ေတြ နစ္ကုန္မွာစိုးလို႔ပါ။ ကိုယ္ကအမွန္ေတြ ေျပာမျပပဲ ကေလးေတြက သူတို႔ရဲ႕ အမွားသမိုင္းႀကီးပဲ ၾကားေနရရင္ ဘယ္ေလာက္မွားမွား မွားတာကိုပဲ အမွန္ထင္သြားမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ သိသမွ်၊ ၾကားသမွ်၊ နားလည္သမွ်ကို က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ညီေတြ၊ ညီမေတြကို သင္ၾကားေျပာျပဖို႔က က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ တာ၀န္ပါ။ ဒါမွ က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာ မေျပာင္းႏိုင္ခဲ့သည္ရိွေသာ္ သူတို႔ေခတ္မွာ သူတို႔ေတြေျပာင္းဖို႔ ဆက္ႀကိဳးစားႏိုင္မွာပါ။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ ေကာင္းစားေရးအတြက္ အခုမ်ဳိးဆက္မွာ တာ၀န္ရိွပါတယ္။ လုပ္လဲ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနၾကပါနဲ႔။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ကို အသိတရားေလး ကူညီေပးခဲ့ၾကပါ။

1 comments:

Wednesday, December 20, 2006

Burman, Burmese

ဗမာ ျမန္မာ ၿပီးေတာ့ Burman Burmese ေလး ေျပာခ်င္လို႔။ အခုေနာက္ပိုင္း Burman ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ ေတြ႕ေတာ့လည္း အခုေခတ္ အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ သေဘာခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ျပန္ဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းတခ်ဳိ႕ကိုၾကည့္ပါ။
…our original stand for the formation of a National Government which must consist of all Burmans and which must have all powers
First congress of AFPL, Jan 20, 1946

Let us therefore join hands, Britons, Burmans and all nations alike,…..
…..the great amount of freedom of the Burmese womanhood unique in the East full of the harems…..
I shall not go into enumeration of what our Patriotic Burmese Forces and guerillas have done and achieved as my time is short.
Aug 29, 1945, City Hall, Rangoon

Burman ကို လူမ်ဳိး(တတိုင္းျပည္လံုး)အတြက္ သံုးၿပီး Burmese ကို ပိုင္ဆိုင္မႈျပ၊ သက္ဆိုင္မႈျပ စကားလံုးေတြမွာ သံုးပါတယ္။ ဘယ္မိန္႔ခြန္းမွာမွ Burmese ကိုလူမ်ဳိးေနရာ သံုးတာမေတြ႕ရပါဘူး။

Dobama Asi-ayone ("We-Burmans Association")
Burmese independence
Burmese forces

ေနာက္ထပ္ နမူနာေတြပါ။ တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ပဲ မေမဓာရဲ႕ ေပ်ာက္ၾကား-၉ post မွာအခုလို သြားေတြ႕ပါတယ္။ ဆရာ ေရႊဒံုးဘီေအာင္ရဲ႕ ၁၉၄၅ခုႏွစ္ေရး စာအုပ္ထဲကပါတဲ့။
WHETHER A KAREN OR A BAMA DOES EVIL, IT IS EVIL, IT IS EVIL DONE BY A BURMAN TO A BURMAN,
ဒါကိုၾကည့္ရင္ အဲဒီတုန္းက Burman ဟာ ဗမာျပည္တြင္းက တိုင္းရင္းသားအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ ကရင္လည္း Burman ဗမာလည္း Burman ပါ။

သို႔ေသာ္လည္းေပါ့ေလ။ နာမည္ႀကီး wikipedia မွာ ဒီလိုေရးထားတာေတြ႕ျပန္တယ္။
In British usage, inhabitants of Burma, no matter what their ethnicity, are known as Burmese, while the dominant ethnicity (speaking Burmese) is known as "Burmans".

In American usage, the meaning of Burmese and Burman are often the opposite of British usage: Burman refers to all the people of Myanmar, while Burmese refers specifically to the Burmese speaking ethnicity dominating the country.

ႏွစ္ကာလေရြ႕ေလ်ာၿပီး အသံုးေတြပဲ မွားကုန္သလား။ Research လုပ္တဲ့သူေတြပဲ အမွားေတြကို အမွန္ထင္သံုးရင္း မွားကုန္သလား။ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္ Research ေတြပဲ မွားေနသလား။ ဟိုတုန္းက စာေတြ ဆက္ဖတ္ရအံုးမွာပ။

ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို က်ေနာ္ ယံုတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးကို ယံုတယ္။ ဗကသ ကုိလည္းယံုတယ္။ အခု ဆရာေရႊဒံုးဘီေအာင္ကိုလည္း ယံုပ။

0 comments:

Tuesday, December 19, 2006

ဗမာ လား ျမန္မာ လား

တေန႔ကပဲ အေမရိကားေရာက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့
‘မင္းတို႔ဆီမွာ ဗမာလို႔သံုးလား ျမန္မာလို႔သံုးလား’ တဲ့။
‘ငါကေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ျမန္မာ ျမန္မာ လုပ္ေနလို႔ အျမင္ကတ္တာနဲ႔ ဗမာပဲသံုးတယ္’ဆိုေတာ့
‘ေအး ငါေရာပဲကြ။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျမန္မာေနေတာ့ ငါအူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ၿပီး မွားမ်ားေနလား ေမးၾကည့္တာ’တဲ့
‘တကယ္ေတာ့ ငါ့အထင္ အတူတူပါပဲကြာ။ အျမင္ကတ္လို႔သာပါ’ ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ အထင္ေတြ အျမင္ေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာရာဇ၀င္မွာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးဆိုတာ အထင္အရွားပါ။ ဒီအစည္းအရုံးႀကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမွာ တိုင္းရင္းသားအစံု အျပင္ ကုလားႀကီးပါ ပါပါတယ္(က်ေနာ္ ေလာေလာဆယ္ နာမည္ေတြ မမွတ္မိလို႔ မေျပာႏိုင္ပါ)။ တကယ္လို႔သာ ဗမာဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ တကယ့္ ဗမာတမ်ဳိးထဲကုိ ကိုယ္စားျပဳမယ္ဆိုရင္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက နာမည္ကို တို႔ျမန္မာ အစည္းအရုံးေပးခဲ့မွာေပါ့။ ‘သခင္မ်ဳိးေဟ့ တို႔ဗမာ’ ဆိုတဲ့ေၾကြးေၾကာ္သံကိုလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား သပိတ္ေတြမွာ ၾကားရမယ္မထင္ပါ။ ‘သခင္မ်ဳိးေဟ့ တို႔ျမန္မာ’ ေအာ္ခဲ့မွာေပါ့။

ဗမာျပည္သည္ တို႔ျပည္
ဗမာစာသည္ တို႔စာ
ဗမာစကားသည္ တို႔စကား
တို႔ျပည္ကို ခ်စ္ပါ
တို႔စကားကို ေလးစားပါ
တို႔စာကို ျမတ္ႏိုးပါ

ဘယ္မွာတုန္း ျမန္မာ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း။

ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလည္းၾကေရာ..
‘ဗမာျပည္ ကာကြယ္မည္၊ တပ္မေတာ္ခ်ီလာမည္….’
ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္၊ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္
ဟုတ္ကဲ့ ဒီတပ္မေတာ္ မွာ တိုင္းရင္းသား ေပါင္းစံု ပါခဲ့ပါတယ္။
အတုအေယာင္ လြတ္လပ္ေရးေပးေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ တဲ့။

ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကေလးၾကေတာ့..
‘ကမၻာမေၾက ဗမာျပည္’ သတိထားပါ ျမန္မာျပည္ မဟုတ္ပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းေတြေရာ
‘က်ေနာ္တို႔ ဗမာေတြဟာ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရး ရေအာင္ဆိုတာမ်ဳိးလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူး…’
တုိင္းရင္းသားေတြခ်စ္တဲ့ ယံုၾကည္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြကို ခ်စ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဗမာလူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒကို သံုးၿပီး မိန္႔ခြန္းေျပာပါ့မလား။ ဗမာဆိုတာ တတိုင္းျပည္လံုး လူမ်ဳိးအားလံုးကို ရည္ညႊန္းတယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ယံုၾကည္လို႔သာ သံုးခဲ့တာေပါ့။

က်ေနာ္သိသေလာက္ ျမန္မာရယ္လို႔ စသံုးတာ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးမွပါ(မွားခ်င္မွားပါမယ္၊ မွားရင္ျပင္ေပးၾကပါ)။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆိုတာဟာ ပုိသင့္ေလ်ာ္တယ္လို႔ အဲဒီတုုန္းက အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ခဲ့သတဲ့။

ဆိုေတာ့ကာ က်ေနာ္ကေတာ့ ဗမာဆိုတာ တိုင္းရင္းသား ေပါင္းစံု ပါတဲ့ လူမ်ဳိးစုႀကီးကို ေခၚတယ္၊ ဗမာျပည္ဆိုတာ တိုင္းရင္းသား ေပါင္းစံုပါတဲ့ တိုင္းျပည္လို႔ ယံုၾကည္လက္ခံပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ယံုတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးကို ယံုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာဆိုတာ ေျပာလို႔ဆိုလို႔ မာန္ပါတယ္။ ျမန္္မာလို႔ ေျပာရတာက ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႀကီး။

ျမန္မာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုလည္း လက္မခံခ်င္ေပမယ့္ မကန္႔ကြက္ပါဘူးေနာ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလည္း ဒါပဲ၊ ဗမာႏိုင္ငံလည္း ဒါပဲ။ ဗမာလူမ်ဳိး လည္း ဗမာ၊ ကရင္လည္း ဗမာ၊ ရွမ္းလည္း ဗမာ။ ဒီလိုပဲ ျမန္မာ ခ်င္လည္း ျမန္မာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ‘ျမန္မာေဟ့ ျမန္မာ’ ရုပ္ရွင္ရိုက္ ကတည္းက ဗမာမွ ဗမာပဲ။

သီခ်င္းေလးနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရင္လွမလား
‘ဗမာႏိုင္ၿပီ ဒို႔ဗမာႏုိင္ၿပီ’

0 comments:

Monday, December 18, 2006

(ကို) ကိုကိုႀကီး ၄၅ႏွစ္ျပည့္

ဒီေန႔ (ကို)ကိုကိုႀကီး ရဲ႕ ၄၅ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ပါ။ ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရား၀င္းထဲက သာသနာ့ဂုဏ္ရည္ေက်ာင္းတိုက္မွာ သူ႔ကိုေလးစားသူေတြ၊ ခ်စ္ခင္သူေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို ျမတ္ႏိုးသူေတြဟာ သူ႔မိသားစု၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ သူတို႔တေတြအတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္လုပ္ရင္း ၀ိုင္း၀န္းဆုေတာင္းေပးၾကမွာပါ။ ဒီမိုကေရစီေရးကို ျမတ္ႏုိးသူတိုင္း၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေတြကို ေလးစားသူတိုင္း တက္ေရာက္ၾကပါလို႔ သူ႔မိသားစုနဲ႔ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြက တိုက္တြန္းထားပါတယ္တဲ့။

က်ေနာ္ မလာႏုိင္ေပမယ့္ အကို ရပါေစလို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဆုေတာင္းေတာ့ ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အကို ေနာက္ေမြးေန႔ေတြမွာ လြတ္လပ္တဲ့ တရားမွ်တတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြရိွတဲ့ ဒီမိုကေရစီအျပည့္နဲ႔ ဗမာႏိုင္ငံႀကီးထဲမွာ အကိုခ်စ္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။

The photo which was taken before his first arrest in 1991, was extracted from voanews.com

0 comments:

Wednesday, December 13, 2006

စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔မႈနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္

ဒီကိစၥကို သေဘာတူတဲ့လူေတြရိွသလို သေဘာမတူတဲ့လူေတြလည္း အပုံအပင္ပါပဲ။ စဥ္းစားပံု မတူၾကတာေတြ၊ ေတြ႕ျမင္ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ မတူၾကတာေတြ၊ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ရိွၾကပါလိမ့္မယ္။ အခုေရးမွာက က်ေနာ့္အေတြး၊ က်ေနာ့္အျမင္။ သည္းခံ ဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ဆံုးျဖတ္ၾကဖို႔ပါ။

က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔တာကို သိပ္သေဘာမက်ခဲ့ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ တရားပဲြေတြ အၿမဲသြားတယ္။ NLDကလုပ္သမၽွ ပဲြေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ အတားအဆီးေတြ ရိွရိွ ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥေလးမွာေတာ့ သေဘာကဲြလဲြတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္ျမင္တာက ထိုးထြက္လာေနတဲ့ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ၊ ခပ္ေပါေပါ ေသာက္ရတဲ့ Pepsi ပုလင္းေတြ၊ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိ၀ယ္၀တ္ႏိုင္တဲ့ Daewoo ထုတ္အက်ႌေတြ၊ စက္ရံုႀကီးေတြမွာ လခေကာင္းေကာင္းရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြေပါ့။

ဒီခပ္ခ်ာခ်ာ အေတြးေတြ မရိွေတာ့တာ ဆယ္စုႏွစ္တခု ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေတြ၊ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြမွာ သံသယေတြရိွေနတုန္းမို႔ ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာင္းသြားသလဲ ရွင္းစရာ လိုလာပါတယ္။

ဧည့္သည္မရိွတဲ့ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ က်ေနာ္ျမင္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေဒၚလာရာနဲ႔ခ်ီ ေရာင္းတဲ့ အက်ႌေတြ ထုတ္တဲ့ စက္ရုံႀကီးေတြမွာ လုပ္တဲ့ လခေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္သမေလးေတြ က်ေနာ္ျမင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ရတနာ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕ ပိုက္လိုင္း ဆိုတဲ့ ေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရတဲ့ စီမံကိန္းႀကီး က်ေနာ္ျမင္တယ္။ ရတနာမွာ လုပ္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ လခေကာင္းပါတယ္၊ မျငင္းပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ကမ္းလြန္သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕ စီမံကိန္းေတြမွာ လုပ္တဲ့ သူေတြ လခ ေကာင္းၾကပါတယ္ (ဗမာျပည္ အတိုင္းအတာနဲ႕ ဆိုရင္ပါ)။

ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္ရဲ႕ လူဦးေရ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား လူေနမႈအဆင့္ ျမင့္လာတာ သင္ျမင္ပါသလဲ။ ဘယ္သူေတြ ခ်မ္းသာ လာပါသလဲ။ လူဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဆင္းရဲသြားပါသလဲ။ ဗမာျပည္ရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို တိုးတက္လာတာ ေတြ႕ပါသလဲ။ စစ္ကားသြားဖို႔ ေဖာက္တဲ့ ပိုက္ဆံမကုန္တဲ့၊ လုပ္အားေပးနဲ႔ အက်ဥ္းသားနဲ႔ ေဖာက္တဲ့လမ္းေတြ၊ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ရတဲ့ ခပ္ေသးေသးတံတားေတြ ခဏေမ့ထားပါ။

စက္ရုံႀကီးေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ၀န္ထမ္း သက္ေတာင့္သက္သာ ေနႏိုင္တဲ့ အဆင့္ ေရာက္လာပါသလဲ။ ဒီစက္ရုံ ႀကီးေတြက ရတဲ့ ေဒၚလာသန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားပါသလဲ။ ရတနာက ႏွစ္စဥ္ရတဲ့ ေဒၚလာသန္း ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားပါသလဲ။ ေၾသာ္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာျပပဲြေတြကရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ၊ သစ္ခုတ္လုပ္ေရးကရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ၊ ဘိန္းခင္းေတြကရတဲ့ ပိုက္ဆံေတြေရာ…။

က်ေနာ္ျမင္တာေျပာျပပါမယ္။ TE 11 စစ္ကားေတြ အစား တရုတ္လုပ္ စစ္ကားေတြ ျမင္ပါတယ္။ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာေတြမွာ တခါမွ မသံုးေပမယ့္ ထပ္ကာထပ္ကာ ၀ယ္ေနတဲ့ တရုတ္လုပ္ တင့္ကားေတြ ျမင္ပါတယ္။ အဲ ေရွ႕တန္းမွာ မသံုးတဲ့ တရုတ္လုပ္ ခဏခဏ ပ်က္က်တတ္တဲ့ စစ္ေလယာဥ္ေတြနဲ႔ ရုရွားလုပ္ MIG 29 ေတြျမင္ပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံကမွ ခ်ိန္းေျခာက္ရန္မလုပ္ေပမယ့္ တေန႔တျခား ႀကီးႀကီးလာတဲ့ စစ္တပ္ႀကီးကို ျမင္ပါတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားကို အားက်ၿပီး ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းလုပ္ဖို႔ အတင္းလိုက္လုပ္မယ့္ Nuclear စီမံကိန္းႀကီးနဲ႔ ဒါႀကီးကို ကိုင္တြယ္မဲ့၊ ဓာတ္ယိုစိမ့္မႈျဖစ္ရင္ အရင္ဆံုးေသၾကမယ့္ ရုရွားကို လႊတ္ထားတဲ့ စစ္သားေတြကို ျမင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာတင္ အိမ္ေပါင္း ၃၃လံုးထက္မနည္း ရိွတယ္ဆိုတဲ့ ကိုသန္းေရႊရဲ႕ အိမ္ေတြအေၾကာင္း ၾကားပါတယ္။ သိပ္ေသခ်ာတဲ့ အိမ္ႀကီးႀကီးတလံုးစီကိုလည္း ရန္ကုန္နဲ႔ အခု ၾကပ္ေျပးမွာ google earth ကေနျမင္ပါတယ္။ ေဒၚလာ ဘီလီယံနဲ႔ခ်ီ ကုန္က်တဲ့ သုညကေန စေဆာက္တဲ့ ၾကပ္ေျပးႀကီးကို ျမင္ပါတယ္။
စိန္ဘယက္ေတြ၊ စိန္ဆဲြႀကိဳးေတြ၊ စိန္လက္ေကာက္ေတြအျပင္ လူမျမင္ရတဲ့ ေျခေထာက္မွာပါ ေရႊေျခက်င္းႀကီးေတြ ၀တ္ထားတဲ့ သတို႔သမီးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ေဒၚလာသန္းခ်ီကုန္တဲ့ မဂၤလာပဲြလည္း ျမင္သေပါ့။

ဟုတ္ကဲ့၊ ရႊံ႕ေတာထဲက လိႈင္သာယာ၊ ေရႊျပည္သာ၊ ေ၀ဘာဂီ စတဲ့ၿမိဳ႕ေတြ၊ မိုးရြာရင္ ေရႀကီးႀကီးေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္ကလမ္းေတြ၊ အယ္ဒီဆင္ကို ေန႔တိုင္း ဂုဏ္ျပဳေနတဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးနဲ႔ ရုိးျပတ္ေတြၾကားက တကၠသိုလ္လို႔ ေခၚတဲ့ အေဆာက္အအံုေတြကိုလည္း ျမင္ပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း ၁၈ႏွစ္ ၾကာပါၿပီ။ ၁၈ႏွစ္အတြင္း တကယ့္ကို သိသိသာသာ တိုးတက္လာတာကေတာ့ ေျပာျပၿပီးတဲ့ အတိုင္း စစ္တပ္ႀကီးနဲ႔ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ေနသူမ်ားပါပဲ။ သူတို႔နဲ႔ ေပါင္းစားၾကတဲ့ လူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘိန္းဘုရင္ေတြလည္း ႀကီးပြားၾကသူေတြထဲ ပါသေပါ့။ အဲဒီအျပင္ေတာ့ ….. ရိွေသးရင္ ေျပာျပၾကပါအံုး။

0 comments:

Friday, December 08, 2006

ဥတုသံုးပါး စကားလံုးမ်ား

လမ္းမ်ား၊ ေဟာ္တယ္မ်ား၊ ပဲြေတာ္မ်ား၊ တံတားမ်ား
(အလႈခံျဖတ္ပိုင္းေတြ ျခင္းထဲမွာ ျပည့္ေန)
ထမင္းငတ္လို႔ ေသတဲ့လူမရိွ
အလယ္ပိုင္း မိုးနည္းေရရွား ရပ္၀န္းေဒသက လူက ျပန္ေျပာတယ္
နပ္ေက်ာ္ေနတဲ့ လူေတြ စာရင္း ျပဳစုေပးပါရေစ။

ေခါင္းစဥ္ေတြ ေျပာင္းေျပာင္းသြားတယ္
မင္းသားကေတာ့ သူပါပဲ။
(ရီတယ္၊ ေဒါသထြက္တယ္၊ ေနကာမ်က္မွန္တပ္တယ္)
အသိုက္အၿမံဳ ေျပာင္းျခင္းဆိုတာ
စစ္တုရင္ကြက္ ေရႊ႕သေလာက္ေတာ့ မလြယ္ပါ။

မွန္ျခင္း မွားျခင္း ဒႆနေတြကို
အသံုးမခ်တတ္သူေတြကေတာ့
ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေတာင့္ေတြ၊ ၿမိဳႈ႕ပ်က္ေတြ၊
အေလာင္းေတြ၊ ေသြးစက္ေတြ၊
မိကဲြဖကြဲနဲ႔ ဘ၀လက္ေဆာင္ ရလုိက္တယ္။

ဦးေႏွာက္ေတြက ရွင္သန္ႏိုးၾကားေနၿပီး
ခႏၶာကိုယ္ သြက္ခ်ာပါဒ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕
စုဗူးေတြကို ခဲြလိုက္တဲ့အခါ
ဘဲြ႕လက္မွတ္မ်ား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား
(ျပာပံုအျဖစ္ ရုပ္ၾကြင္းေတြ ျဖစ္လို႔ေန)
ေနာက္ေတာ့……..
လူေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း စက္ရုပ္ေတြ ျဖစ္လာၿပီး
ကိုယ္က်င့္တရား ဆိုတာလည္း ခမ္းေျခာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

မိုးလင္းေတာ့
ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ
ပေဒသရာဇ္ေခတ္က လူသားေတြ
ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု အက်ႌဒီဇိုင္းေတြ ေျပာင္း၀တ္ရင္းက
အရပ္ထဲ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ေနတာ
သင္………ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

၀င္းေက်ာ္


၁၉၉၆ ထုတ္ ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း ၊၄၊ ထဲက ပါပဲ။ ၂၀၀၆ မကုန္မျခင္းေတာ့ ၉၆ ရဲ႕ က်ေနာ္ႀကိဳက္တဲ့ ခံစားလြယ္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို အမွတ္တရ ျပန္တင္ေနမိဦးမွာပါ။ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ အႏုပညာနဲ႔ တိုက္ခဲ့သူေတြ၊ တိုက္ေနေသးသူေတြ ကိုလည္း ဂုဏ္ျပဳရာ ေရာက္ေအာင္ပါ။

0 comments:

Thursday, December 07, 2006

We, the Burmans

We were born in Burma
We were born as Burmans
We speak Burmese
We eat Burmese food &
We were taught to love Burma

Yet we left Burma
In the midst of political turmoil
Yet we left Burma
With the hope of returning democratic Burma
Yet we left Burma
With brave hearts

Months passed
Years passed
Burma hasn’t changed
Government hasn’t changed

But who cares?
We are not in Burma
But who cares?
We are not suffering
But who cares?
Our families will be rich with the money we send

Do we need to fight for freedom?
Do we need to fight for democracy?
Absolutely not!
We are safe and we are fine after all.


Generation96
(Dedicated to all Burmans staying abroad who fall into the category of “who cares”)

Written in 2005 after witnessing the disappointing turn out at Daw Su’s Birthday held at Toapayoh monastery. Even though more than 300 T-shirts were snatched FREE, barely less than 50 people wore the shirts on that day.

1 comments:

အမွတ္တရ ၉၆

၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာ ၂ ရက္က ေန ၂ ပတ္နီးပါး ၾကာခဲ့တဲ့၊ နအဖကို တင့္ကားေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းေခၚသြင္းရေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေစခဲ့တဲ့၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။

ေက်ာင္းေတြ အပိတ္ခံရတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေထာင္ခ်ခံရတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း တဖက္ႏိုင္ငံ ထြက္ေျပးခိုလံႈၾကရတယ္။ အေရးအခင္းကာလမွာ အရိုက္ခံ၊ အဖမ္းခံရသူေတြလည္း အပံုအပင္ေပါ့။

သူတို႔ေတြ အသက္မစြန္႔ခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္၊ တရားမွ်တမႈေတြ အတြက္၊ မရရိွေသးတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ အတြက္၊ သူတို႔ ဘ၀ေတြ စြန္႔ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းမွာ စာသိပ္ေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူခ်စ္လူခင္ေပါတဲ့ သူေတြ၊ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြ၊ သိပ္တက္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို စေရာက္ခါစ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေတြ၊ သူတို႔တေတြ အားလံုး၊ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးအတြက္ ႀကိဳးစားရင္း သံတိုင္ေတြေနာက္ေရာက္၊ မိကဲြ ဖကဲြ ခ်စ္ခင္သူအားလံုးနဲ႔ကဲြ၊ အမိတကၠသိုလ္နဲ႔လည္း ကဲြခဲ့ရတယ္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာမွ အျပင္ေလာကထဲ ျပန္ထြက္လာရတဲ့ သူတို႔ေတြ ခုထိလည္း ေပးဆပ္ေနရဆဲပါ။ ပညာသင္ၾကားေရးဆိုတာ အမိေျမမွာ သူတို႔အတြက္ လံုး၀ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ။ ဒီလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ သူတို႔ကို က်ေနာ္ ဒီေနရာကေန ဂါရ၀ ျပဳပါရေစ။

၉၆ မွာ တတ္စြမ္းသေလာက္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့၊ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ မတရားတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဖီဆန္ အန္တုခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အားလံုးကိုလည္း ဦးၫႊတ္ရင္း . . .

2 comments:

Thursday, November 30, 2006

ေၾကာက္ေနတဲ့ သူေတြ

မေန႔က အသက္ ၉၁ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ စာေရးဆရာမႀကီး အေမ လူထုေဒၚအမာရဲ႕ ေမြးေန႔ပဲြ (တကယ္ေတာ့ ဂါရ၀ျပဳပဲြ ပါပဲ) ကို အႏွစ္ ၂၀ တိုင္ က်င္းပေနက် ေတာင္ေလးလံုး ေက်ာင္းတိုက္မွာ ျပဳလုပ္ခြင့္မရလို႔ မႏၱေလး အေမ့ သမီးအိမ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

အသက္၉၀ အရြယ္ အဘြားႀကီး (အသံုးအႏႈန္းအတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါအေမ) တေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ကို ေပးမလုပ္ရဲေလာက္ေအာင္ ဘာေတြကို ေၾကာက္ေနပါလိမ့္။

ဒါနဲ႔ပဲ ၁၉၉၆ ထုတ္ ရာစုသစ္ ျမစ္က်ဥ္း -၄ ထဲက ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာတပုဒ္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးေပါက္လာပါတယ္။ အၿမီးကုတ္ေနသူေတြ အတြက္ပါ။

ပံုျပင္သစ္

ဟိုတုန္းက
ျခေသၤ့
မာန္အျပည့္နဲ႔။
ေမာ္ဒန္ ျခေသၤ့
အသြင္ေျပာင္း
မူေဟာင္းကို ပယ္မတဲ့။
ေခတ္သစ္ မ်ဳိးရိုးေဗဒနဲ႔တြက္
အေျဖ ထြက္မလာေသးဘူး
ဘာေၾကာင့္လဲ ငါမသိ
အေျဖ ရွာၾကည့္ဆဲ။
ရာဇ၀င္မွာ ငါေတြ႕တာ
ဒီျခေသၤ့ မဟုတ္ဘူးေဟ့
ေဟာက္ေနရေပမယ့္
ေၾကာက္ေနရသတဲ့ေလ။
ဟန္ေဆာင္ ဟန္ထုတ္ေပမယ့္
အၿမီး ကုတ္ေနတယ္။

ကိုတူး

0 comments:

Wednesday, November 29, 2006

ဖတ္မိတာေလးေတြ (အဆက္ - ၄)


က်ေနာ္မသိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ဖတ္မိျပန္လို႔ ေ၀ငွလုိက္ပါတယ္။ သိၿပီးသားဆိုရင္ေတာ့ sorry ေပါ့ေနာ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ဗန္ေကာက္ နန္းေတာ္တြင္းက ျမစိမ္းဆင္းတုေတာ္အေၾကာင္းပါ။

ျမစိမ္း ဆင္းတုေတာ္ကို ၄၃ ဘီစီမွာ ပတၱလိပုတ္မွာ Lord Abbot Nagasena ကျပဳလုပ္ခဲ့ပါသတဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ ၃၀၀ ေလာက္အၾကာမွာ အိႏၵိယ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ရန္ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာယံုၾကည္သူေတြက သီရိလကၤာကို ေဆာင္ယူစံျမန္းေစတာ ေအဒီ ၄၅၇ အထိပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုဂံျပည့္ရွင္ အေနာ္ရထာဟာ ဗုဒၶသာသနာ ျပန္႔ပြားေရး အထူးေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။ ဗုဒၶက်မ္းဂန္ေတြနဲ႔ ျမစိမ္းရုပ္တုကို ပုဂံက ကိုယ္စားလွယ္ေတြလႊတ္ ေမတၱာရပ္ခံလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သီဟို႒္သားေတြက လိုလိုလားလားေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ရုပ္တုနဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ျပန္သယ္ေဆာင္လာတဲ့ သေဘၤာဟာ မုန္တိုင္းအႀကီးအက်ယ္မိၿပီး လမ္းေပ်ာက္ကာ ကေမၻာဒီးယားကို ေရာက္သြားပါေရာ။ အဲဒီကမွ ကေမၻာဒီးယားကို ယိုးဒယားေအာင္ႏိုင္ေတာ့ အယုဒၶယကိုေရာက္၊ ၿပီး ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘုရင့္ေနာင္ႀကီး အယုဒၶယကိုသိမ္းေတာ့ ခ်င္းမိုင္္သားေတြက ခ်င္းမိုင္ကိုယူ၊ ၁၅၅၀ မွာ လာအိုမင္းသားေက်းဇူးနဲ႔ လာအုိပါေရာက္ပါေသး။ ၁၇၇၈ (၀ီကီမွာေတာ့ ၁၇၇၉ လို႔ဆိုပါတယ္) ယိုးဒယားက လာအိုကို ေအာင္ႏိုင္ေတာ့မွ ျမစိမ္းဆင္းတုဟာ ယိုးဒယားျပန္ေရာက္လာၿပီး ဗန္ေကာက္မွာထားတာ ဒီေန႔အထိပါပဲ။

အေသးစိတ္ သိခ်င္ေသးရင္ ေဟာဒီမွာ ဖတ္ပါ။ စာအုပ္ထဲကနဲ႔ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ တခ်ဳိ႕ကလြဲလုိ႔ အားလံုးနီးပါး တူပါတယ္။

ကဲကဲ၊ ဗန္ေကာက္မ်ားေရာက္ရင္ အေနာ္ရထာႀကီးမဖူးလိုက္ရတဲ့ ျမစိမ္းဆင္းတုကို သြားဖူးၾကပါအံုး။ မုန္တိုင္းမ်ား မမိခဲ့ရင္ေတာ့ ခုေလာက္ရိွ ပုဂံဘုရား တခုခုမွာ စံေနလိမ့္မေပါ့ေနာ္။

1 comments:

Tuesday, November 28, 2006

ဖတ္မိတာေလးေတြ (အဆက္ - ၃)

ဒီတခါေတာ့ ဗမာ့သမိုင္းမဟုတ္ေပမဲ့ ဗမာေတြနဲ႔ေတာ့ နည္းနည္းဆိုင္တာေလးေတြ ေျပာရပါအံုးမယ္။ ကဲ သြားလိုက္ၾကအံုးစို႔ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားႀကီးဆီ။

အယုဒၶယဟာ ၁၇၆၇ ဧပရယ္ ၈ ရက္မွာ ဗမာလက္ေအာက္ က်ပါတယ္။ အားလံုးသိၿပီးက်တဲ့ အတိုင္း စစ္ႏိုင္သူ ဗမာေတြရဲ႕ အႀကီးအက်ယ္ ေမႊေႏွာက္ ဖ်က္ဆီးမႈခံရတယ္ေပါ့။ စာမ်က္ႏွာ ၃၃၃ မွာ အခုလိုေရးထားပါတယ္။

အိမ္ေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ၊ နန္းေတာ္ အေဆာက္အအံုေတြ မီးေလာင္တိုက္သြင္း ခံရသလို၊ ေရႊေငြ ရတနာေတြ၊ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ အတင္းျပခိုင္းၿပီး အလုလည္းခံရတယ္။ ဒါတင္အားမရပဲ လူေတြေရာ၊ ဘုန္းႀကီးေတြပါသတ္တဲ့အျပင္ မုဒိန္းမႈေတြလည္း ျဖစ္သေပါ့ (ခုေတာ့ ယိုးဒယားမတိုက္ႏိုင္လို႔ ကိုယ့္လူမ်ဳိးျခင္းပဲ ဒါေတြ လုပ္ေနေလရဲ႕)။ နန္းေတာ္ထဲက ေရႊေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ ႀကိဳက္သလို ေမႊယူၾကၿပီး ဗုဒၶေရႊဆင္းတု၊ ေငြဆင္းတုေတြ ကိုအရည္က်ဳိၿပီး ေရႊေတြ ေငြေတြ ယူၾကေသးတယ္။ (မႏၲေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီး ဘာလို႔မ်ား ဗိုက္ေဖာက္ခံရပါလိမ့္ေနာ္)

ထားေတာ့။ ဆက္ေရးရင္ သိပ္ရွည္ေနမယ္။ တရုပ္ရန္ ထလာလို႔ ဗမာတပ္ေတြဟာ ဇြန္လ ၁၇၆၇ မွာ အယုဒၶယကေန ခြာလာခဲ့တယ္။ ၁၇၆၇ ႏို၀င္ဘာ ၆ မွာ လက္က်န္ ဗမာခံတပ္ေခ်မႈန္းခံရၿပီး အယုဒၶယျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္ပါသတဲ့။

ဒီမွာ ဗဟုသုတ သိေစခ်င္တာေလးေတြ ေတြ႕ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ တသက္လံုးထင္ခဲ့တာက လက္ရိွ အယုဒၶယဟာ က်ေနာ္တို႔ ဗမာေတြ ဖ်က္ဆီးခဲ့တာ၊ အားလံုး ဗမာလက္ခ်က္လို႔ ယူဆခဲ့တာပါ။ အဲ.. အကုန္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေအာက္မွာ ကူးထားတာကို ဖတ္ၾကပါ။


“According to the report of Mr.Corre, the French missionary who arrived in Dhonburi in 1767, he mentioned that dearth caused people to melt down Buddha statues for gold and silver. “

“The Chinese, and even the Siamese, not being able to sustain their subsistence by hard work, turned towards the temples. The Siamese, in accordance with their beliefs, had buried immense sums of gold and silver in the statues. They found them in the head, in the chest, under the feet, and especially in the pagodas.”

“The temples became ovens where people melted the statues for brass and copper.”

Mr.Corre said in a letter dated 1 November 1769 :
“Last year, and even this year, the Chinese and the Siamese had no other occupation except to destroy the statues and the pagodas.”

“I was already back in Siam when the Chinese have destroyed Wat Phu Thai, that great pagoda which is near to the seminary. They have found three enough gold to load three boats. In the temples of the Priest-King, Wat Padu, they have found up to five jars of silver, and also in other wats according to proportion.

The pitiful state to which the temples have been reduced could not be said to be better than the picture of our ovens. The walls are entirely pitch-black, the paved floor covered with charcoal and broken bits of Buddha statues.”

M.L. Manich Jumsai, 1977, Popular History of Thailand, p-p. 348-352


ဒီေလာက္ဆို မွန္းလုိ႔ ရပါၿပီေနာ္။ ၁၇၆၇ ကေန ၁၇၆၉ အထိမွာ အယုဒၶယက ဘုရားေတြ ဆင္းတုေတြ (ဗမာေတြ မဖ်က္ဆီးခဲ့တာေတြေပါ့ေလ) တရုပ္ေတြနဲ႔ အယုဒၶယသားေတြ ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ခဲ့ၾကတာကိုး (ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)။ ဒါေလး ဖတ္ၿပီး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္သက္သာသြားသလိုပဲ။ ၂ ႏွစ္ႀကီးမ်ားေတာင္ အားရပါးရ ဖ်က္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ ဗမာတပ္ေတြဟာ ေစတီ ပုထုိးေတြကို သိပ္မဖ်က္ခဲ့ၾကဘူးလို႔ ယူဆရမွာပါ။ ခုဆို က်ေနာ္ဟာ အယုဒၶယအတြက္ အားနာစရာ၊ စိတ္မသန္႔ ျဖစ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သက္သာသြားသေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့ေလ ဆိုးတာေတာ့ ဆိုးခဲ့ၾကပါတယ္။ (တခ်ဳိ႕ကေတာ့လည္း ဘုန္းမီးေနလ ေတာက္ပခဲ့တယ္လို႔ သံုးၾကသေပါ့။ မွတ္ၾကပါ၊ မွတ္ၾကပါ။ သူမ်ားကို ကၽြန္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။)

0 comments:

Friday, November 24, 2006

ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ Al Jazeera

ဗမာျပည္ကို သြားလည္ၾကမယ့္ Tourists ေတြအတြက္ Al Jazeera သတင္းအဖဲြ႕ရဲ႕ အၾကံေပးခ်က္ေလး ဒီကေန ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ . . .

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္ကို သြားၾကည့္ပါ၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚက အနီေရာင္အလံေတြနဲ႔ အိမ္ေပါ့။

ေဒၚလာသံုးရင္ သတိထားပါ။ အစိုးရဆိုင္လား၊ ပုဂၢလိကဆိုင္လား ေငြလဲႏႈန္းကို ၾကည့္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။

သာမန္ျပည္သူေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားၿပီး စကားေျပာၾကည့္ပါ။ က်ဳပ္တို႔ သတင္းေထာက္အဖဲြ႕အေနနဲ႔ အစိုးရလူေတြလိုက္ပါေနလို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေျပာရဲၾကပါဘူး။

Tourist တေယာက္အေနနဲ႔ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ထက္ ပိုၿပီး လြတ္လပ္ခြင့္ ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အမွန္တရားကိုရဖို႔ ဗမာျပည္ကိုသြား အမွန္ကိုအမွန္အတိုင္း အရိွကိုအရိွအတိုင္း ကမၻာႀကီးကို ေျပာျပေပးတဲ့ Veronica Pedrosa နဲ႔ Al Jazeera တဖဲြ႕ လံုး ခ်ီးမြမ္းခံထိုက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီအၾကံေပးခ်က္ေလးေတြကို ပိုလို႔ သေဘာက်ရတယ္။ Thank you Al Jazeera!

1 comments:

Tuesday, November 21, 2006

96 uprising video and interview


Thanks to a friend, I found this video on Google. Interview with students about 96 uprising, scenes of demonstrations took place on 7 December 1996 as well as some scenes of 1988 demonstrations are included. Please watch the video HERE.

0 comments:

ဗလာမ်ား

ဗလာမ်ား

ျဖတ္ပစ္လိုက္ၾက
ၾကားရက္နဲ႔ ပင္းေနတဲ့ နားေတြ
ေဖာက္ထုပ္လိုက္ၾက
ျမင္လိုက္ရက္ ကန္းတဲ့ မ်က္စိေတြ
ပိတ္ပစ္လိုက္ၾက
လွလွပပ ဆြံ႕အေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြ
ေဟ့…..
အတီးအမႈတ္သံ တညံညံနဲ႔
ညစာစားပဲြ တည္ခင္းေနတဲ့
ဟင္းလင္းျပင္ မ်က္ႏွာေတြေရ
ဒီမွာ
မ်က္စိျမင္သူေတြ
ငတ္ေနၾကေလရဲ႕…..။

ဒြန္


၁၉၉၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ ထုတ္ ရာစုသစ္ ျမစ္က်ဥ္း ကဗ်ာ စုစည္းမႈ ၊၄၊ မွ ကူးယူပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီးရင္ နားေတြ(ပင္းေနခဲ့ရင္) လည္း ၾကားပါေစ၊ မ်က္စိေတြ(ကန္းေနခဲ့ရင္)လည္း ျမင္ပါေစ၊ ပါးစပ္ေတြ(ဆြံ႕အေနခဲ့ရင္)လည္း ပြင့္ႏိုင္ပါေစ လို႔…..။

0 comments:

Monday, November 20, 2006

ေျပာပါရေစဗ်ာ။

ကထိက ဦးစိန္လြင္ေလး(၀ိဇၹာ-ဂုဏ္ထူး၊ ဒီေဂ်) ေရးတဲ့ “နတ္သွ်င္ေနာင္ ႏွင့္ ဓါတုကလ်ာ” စာအုပ္ေလးေတြ႕ ၿပီး ငဇင္ကာနဲ႔ အေၾကာင္း ဘာမ်ား ေရးထားမလဲလို႔ ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ အဲ နတ္သၽွ်င္ေနာင္ ကိစၥေတာ့ ေနာက္မွ ေျပာေတာ့မယ္။ ခုေတာ့ ဖတ္မိတာေလးေတြ အရင္ ေျပာပါရေစဗ်ာ။

မဟာဥပရာဇာ မင္းႀကီးစြာ ယိုးဒယား တိုက္ပဲြတြင္ က်ဆံုးၿပီးေနာက္ အိမ္ေရွ့ေနရာ လစ္လပ္ရာ သားေတာ္ အင္း၀-မင္းရဲေက်ာ္စြာကို အိမ္ေရွ့ေပးရန္ သကၠရာဇ္ ၉၅၅ခု၊ ျပာသိုလဆန္း ၈ရက္ေန႔တြင္ (ျမန္မာ သကၠရာဇ္ပါခင္ဗ်ာ) ေနျပည္ေတာ္သို႔ ေခၚေတာ္မူသည္။ ေရာက္လွ်င္ အိမ္ေရွ့ေနရာ ေပးေတာ္မူသည္။ အိမ္ေရွ့မင္းသစ္ မင္းရဲေက်ာ္စြာသည္ အဆင္အျခင္ဥာဏ္ ကင္းမဲ့သည္။ ေသရည္ ေသရက္ မူူးရစ္ကာ ကိုယ္စိုးကိုယ္ပိုင္ ထင္ရာကို ျပဳတတ္သည္ (ဒါမ်ား ထူးဆန္းလို႔လားကြယ္)။ မင္းရဲေက်ာ္စြာအား အိမ္ေရွ့ေပးျခင္းမွာ မွားျခင္းႀကီးမက မွားလွစြာ၏။

မင္းရဲေက်ာ္စြာသည္ လက္ေအာက္ခံ မြန္လူမ်ဳိးတို႔အား လယ္မလုပ္ရဟု အာဏာႏွင့္ တားသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိပိုင္ ကၽႊဲအရွင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သံုးေထာင္ႏွင့္ ေျမျပင္အႏွံ႔ လုပ္ကာ ရသမွ် စပါးကို မိမိ၏ က်ီတိုက္ထဲသို႔ သြင္းသည္။ စပါးရွားေသာအခါ မိမိပိုင္ က်ီေတာ္မွ စပါးကို ေစ်းတင္ကာ ထုတ္ေရာင္းသည္။ ထိုအခါ ျပည္သူျပည္သားတို႔ ဆူပူၾကကုန္သည္။

(ခ်ီးက်ဴးစရာပဲေပါ့၊ လာဘ္ျမင္တယ္ေနာ္။ ထုတ္ေရာင္းတာပဲ ေက်းဇူးတင္။ export လုပ္လိုက္မွ ထမင္းရည္ေသာက္ေနရမယ္။ တဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း တံုးသလိုပဲ။ ခုေခတ္ဆို လယ္မလုပ္ရလို႔ မတားပါဘူး။ စိုက္ၿပီး လာပို႔ခိုင္းလိုက္တာပဲ။ လိုေနရင္ေတာင္ ၀ယ္ၿပီး quota ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ေပးရေသး။)

အိမ္ေရွ့မင္း မင္းရဲေက်ာ္စြာသည္ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၌ ကၽြမ္းက်င္မႈ မရွိပဲ မိမိ၏ ငယ္ကၽြန္ေတာ္၊ လူယံုေတာ္၊ မိမိဖက္သားမ်ားကို ရာထူးအမ်ဳိးမ်ဳိးခန္႔၍ အေရးေပးကာ စီမံ ျခယ္လွယ္ေစသည္။ နဂို ရိွရင္းစဲြ အမတ္တို႔မွာ မင္းရဲေက်ာ္စြာ၏ လူမ်ား ႀကိဳးဆဲြရာကို ကေနၾကရသည္။ ထုိအခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖက္၌ မ်ားစြာလစ္ဟင္းေလသည္။

(အလဲ့ သူက ဒီလိုက် ေခတ္မီွသားပဲ။ အာ..မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေခတ္ကလူေတြ သူ႔မွီတာေပါ့။ အင္း..မင္းရဲေက်ာ္စြာမ်ား ၂၁ရာစု ျပန္ေရာက္လာေလသလား။)
- စာမ်က္ႏွာ ၁၅၆ - ၁၅၇

၁၉၆၇ခု၊ စက္တင္ဘာလမွာ ေခတ္မွီ စာေပတိုက္၊ ရန္ကုန္မွ တန္ဘိုး ၅က်ပ္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ပါတယ္။

0 comments:

96 uprising video clip uploaded

A short video clip showing scenes of 96 uprising on 2 December 1996 was uploaded onto Stickam you see in the right panel. Found that clip on CNN but failed to find the one showing violence used by riot polices on 7 December early morning at Hledan junction. Anyway, something is better than nothing.

Just for the record.

0 comments:

Wednesday, November 15, 2006

အိုးေ၀သံ

မေန႔က က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ၈၆ႏွစ္ျပည့္ အမ်ဳိးသားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ၁၉၄၅-၄၆ အေရးေပၚ တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းမွ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ေရး အိုးေ၀ ကဗ်ာကို ေ၀ငွလိုက္ပါတယ္။ ၁၉၉၆ ေဖေဖာ္၀ါရီ ထုတ္ ရာစုသစ္ ျမစ္က်ဥ္း ကဗ်ာ စုစည္းမႈ ၊၄၊ မွ တဆင့္ ကူးယူထားတာပါ။

အိုးေ၀သံ

အိုးေ၀သံ တဖန္ၾကားရေတာ့
နားစြင့္လို႔ ေထာင္မိတယ္ ။
ညဥ့္ခါတြင္းဆီက
ေဖၚခ်င္း ညီတညာႏွင့္
ခမ်ာေတြ ေမွာင္ကိုခြင္းပါလို႔
ရွင္းၾကရွာတယ္ ။
သို႔ကလို အရုဏ္တက္ကာပ
ေနထြက္ တျပဴကယ္ေတာ့
ေဒါင္းသူငယ္ တြန္သံ၀င့္ျပန္ေပါ့
နန္းပင္ျမင့္ သည္အလယ္
ေဘးလႊင့္ ရန္ၿဖိဳ
ေတး၀င့္သံ သည္လိုခ်ဳိေတာ့
စာဆိုမွာ ဥာဏ္ေရာင္လန္းကာပ
၀န္ထမ္းရန္ စိတ္မာန္ဇြဲေတြႏွင့္
ကမ္းကုန္ေအာင္ စြမ္းဟုန္ႏွင့္ က်ဲမယ္လို႔
ခဲမိတအား ။ ။

မင္းသု၀ဏ္

1 comments:

Monday, November 13, 2006

ဖတ္မိတာေလးေတြ (အဆက္ - ၂)

အခုထပ္ေရးမွာက ေနာက္ထပ္ က်ေနာ္တို႔ မသိခဲ့တဲ့ သမိုင္းအခ်က္ေလးပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္လိုက္ရတဲ့ ျမန္မာ့သမိုင္း၊ ကိုယ္ကခ်ည္း ယိုးဒယားကို တြယ္လိုက္တာ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ဗမာေတြ အတြယ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္း မသင္ခဲ့ဖူးေပါင္။ စစ္ပဲေလ၊ သူခ် ကိုယ္ခ် ရံႈးတဲ့ အခါလည္း ရံႈးေပမေပါ့။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ ရွင္သန္ထက္ျမက္ေအာင္ဆိုၿပီး ကိုယ္ႏိုင္တာခ်ည္း ေျပာျပေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္ေပမလဲလို႔။

၁၅၈၁ ဘုရင့္ေနာင္ ကံကုန္ေတာ့ သားေတာ္ နႏၵဘုရင္ တက္ပါတယ္။ ၁၅၆၉ ကတည္းက ဗမာလက္ေအာက္ မင္းမႈထမ္းေနတဲ့ ယိုးဒယားမင္းသား နရဲစြမ္း က ၁၅၈၄ မွာပုန္ကန္ေတာ့တာပါ။ သူက မိုးေကာင္း ျခားနားတုန္းက အိမ္ေရွ့စံ မင္းႀကီးစြာ ရယ္၊ နတ္ရွင္ေနာင္ ရယ္နဲ႔ တဲြၿပီး တိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ႔တပ္ေၾကာင့္ မိုးေကာင္းကို ေအာင္ႏိုင္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ၾကျပန္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဗမာဘုရင္ေတြထဲမွာ နႏၵဘုရင္ကေတာ့ အျခာဆံုးေပါ့။ ၁၅၈၄၊ ၁၅၈၅၊ ၁၅၈၆၊ ၁၅၉၀ နဲ႔ ၁၅၉၂ စုစုေပါင္း ၅ေခါက္ တီးတာ တခါမွ မႏုိင္တဲ့အျပင္ ေနာက္ဆံုးတေခါက္မွာ သားေတာ္ ဥပရာဇာပါ က်ပါေရာ။ ႏွစ္ေယာက္သား duel ဆဲြၾကတာမွာပါ။ တတိယ တေခါက္ နႏၵဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ဆင္းတိုက္တဲ့ တေခါက္ပဲ အယုဒၶယကို ၀ိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ ၇ လ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ျပန္ရတာပါ။ က်န္တဲ့ ေလးေခါက္က ဥပရာဇာ တိုက္တာပါ။ ဒါတင္လား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ၁၅၉၂ စစ္မွာ နရဲစြမ္းက လိုက္တီးတာ ထား၀ယ္၊ ၿမိတ္၊ တနသၤာရီ အကုန္ကုန္ၿပီး ပဲခူးန႔ဲ ေတာင္ငူပါ အ၀ိုင္းခံရ သတဲ့။ က်ေနာ္တို႔သိတ့ဲ သမိန္ဥပါေကာင္း က်တာ တနသၤာရီပဲြမွာေပါ့။

နရဲစြမ္းကို ေလးစားစရာ တခုရိွပါတယ္။ သူဟာ ဗမာကို ပုန္ကန္ခ်ိန္မွာ မင္းသားပါ၊ ဘုရင္အရာကို သူ႔အေဖ မဟာဓမၼရာဇာကိုပဲ ေပးထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က သူ႔တပ္ပါ။ သူသာ တျခား ဘုရင္ေတြလို အာဏာ မက္ေမာခဲ့ရင္ အခ်ိန္မေရြး သူ႔အေဖကို ဖယ္ရွားႏိုင္ပါတယ္။ သား ကို အေဖသတ္၊ အေဖကို သားသတ္ေတြ ဗမာ ရာဇ၀င္ေရာ၊ ယိုးဒယား ရာဇ၀င္မွာပါ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ သူ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ၁၅၉၀ သူ႔အေဖ ဆံုးမွ နန္းတက္ပါတယ္။ ဒါေတြ ေၾကာင့္လည္း ယိုးဒယားေတြဟာ နရဲစြမ္းကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ၾကပံုပါ။ ဗမာကို ေအာင္ႏိုင္တာလည္း ပါေပမေပါ့။
အာဏာဆိုတာ ယူသင့္တဲ့ အခ်ိန္မွ ယူရပါတယ္။ အဲလိုမွ လူခ်စ္ပါတယ္။ အတင္းလု မယူရပါဘူးခင္ဗ်ာ။ မွတ္သားၾကပါအံုး။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ တခ်ိန္က ဗမာပိုင္ ခ်င္းမိုင္၊ ရွမ္းနယ္ေျမေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၊ ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္၊ တနသၤာရီ ေတြအားလံုး ယိုးဒယားေအာက္ ေရာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပဲခူးနဲ႔ ေတာင္ငူ ကပါ ႏွစ္စဥ္ ပဏၰာဆက္ရပါသတဲ့။ ၁၆၀၄ အင္း၀ ေကာင္းစားမွ ရွမ္းနယ္ေျမေတြ ျပန္သိမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ နရဲစြမ္းက ျပန္တိုက္တာမွာ ဗမာ့နယ္ေျမထဲမွာ ေရာဂါနဲ႔ဆံုးလို႔ စစ္ရပ္သြားတာပါတဲ့။

၁၆၁၀ ကေန ၁၆၂၈ အတြင္းမွာေတာ့ ခ်င္းမိုင္အပါအ၀င္ အကုန္ ျပန္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အဲ ၁၆၅၈ - ၁၆၆၈ အတြင္း ယိုးဒယားဘုရင္ Narai လက္ထက္မွာေတာ့ ခ်င္းမုိင္ဟာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဟိုဘက္ေရာက္လိုက္ ဒီဘက္ေရာက္လိုက္ ျဖစ္ရာကေန တရုတ္ေတြ ရွမ္းျပည္ကို ၀င္တုိက္စဥ္ကာလပိုင္းမွာ ဗမာ လက္ေအာက္ခံ ခ်င္းမိုင္ဟာ တရုတ္ရန္ေၾကာက္လို႔ အယုဒၶယကို စစ္ေရး အကူအညီေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါသတဲ့။ အဲလိုကေန စလိုက္တဲ့စစ္မွာ တရုတ္ကို တိုက္ထုတ္လိုက္တဲ့ ဗမာဟာ ယိုးဒယားကို ေအာက္ဗမာျပည္၊ ခ်င္းမိုင္၊ ရန္ကုန္၊ ပဲခူး၊ ေတာင္ငူ ဆံုးၿပီး အင္း၀ အ၀ိုင္းခံရ ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ယိုးဒယားေအာက္က ျပန္လြတ္လာလည္းေတာ့ သမိုင္းအေထာက္အထား မရိွလို႔ မသိေတာ့ပါ။

ဒါေတြသိေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ မတံုးဘူးေပါ့ေနာ္။ ငါတို႔က ဒင္းတို႔ကို ငယ္ႏိုင္ဆိုၿပီး အလကားေန ဘ၀င္ ေလဟပ္မေနေတာ့ဘူးေပါ့။ အတံု႔အလွည့္ ဆိုတာရိွပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အၿမဲ ႏိုင္မေနပါဘူး။ အလွည့္က်ရင္ ခံရပါလိမ့္မယ္။ သံေ၀ဂေလးေတြ ယူတတ္ရင္ ယူၾကပါေနာ့။

2 comments:

Saturday, November 11, 2006

ဖတ္မိတာေလးေတြ (အဆက္)

မထူးပါဘူး။ လက္ခ်ာ နည္းနည္းထပ္ရိုက္လိုက္ပါေတာ့မယ္ ေျပာလက္စနဲ႔။ ၁၅၃၈ မွာ ယိုးဒယားပိုင္ အတၱရန္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကို တပင္ေရႊထီး သိမ္းရာကေန စလိုက္တဲ့ ေနာင္ဂ်ိန္ဟာ ၁၈၀၉ ဗမာေတြ ဖူးခတ္ ကိုသိမ္းတဲ့ အထိ ၾကာပါသတဲ့။ အဲ အႀကီးအက်ယ္ ေကၽြးၾကတာကေတာ့ ဒုတိယစစ္ ၁၅၄၈ က်မွပါ။ တပင္ေရႊထီးပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္တိုက္တယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခ မရိွပါဘူး။ အယုဒၶယကို ၀ိုင္းတယ္။ မသိမ္းႏိုင္ပါဘူး။ အဲ ၿမိဳ႕ျပင္ ထြက္တိုက္တဲ့ ဘုရင့္သားေတာ္ႏွစ္ပါးကိုေတာ့ ဖမ္းလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴႏွစ္ေကာင္နဲ႔ သားႏွစ္ပါး လဲၿပီးျပန္လာတယ္ဆိုပါတယ္။

တတိယစစ္မွာ ဆင္ေျခပါပါတယ္။ ဒုတိယစစ္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းေပါ့။ ဒီတခါ ဘုရင့္ေနာင္ အလွည့္ပါ။ ဆင္ေျခက ဒီလို။ ဆင္ျဖဴေတာ္ ေတာင္းတာကို မေပးလို႔ ဆို ၿပီး ေဆာ္တာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ယိုးဒယားဘုရင္ မဟာခ်တ္ကရာပတ္က ဆင္ဖမ္းေကာင္းၿပီး ခုနစ္ေကာင္ေတာင္ မိတာကိုး။ ဒီကိစၥကို သူတို႔ကေတာ့ ဘြင္းဘြင္းပဲ ကံမေကာင္းေၾကာင္း ေရးပါတယ္။

“The possession of so many white elephants instead of bringing him good luck as forestalled by old traditional beliefs, it brought him sorrow and grief. The king of Burma saw in this an opportunity to ask for the white elephants at the refusal of which, he could simply attack Ayudhya with a clear conscience.”
M.L. Manich Jumsai: Popular history of Thailand, p. 157.

အင္း … ဆင္ျဖဴတိုင္းလည္း ဘုန္းႀကီးလို႔ ကံမေကာင္းဘူးတ့ဲ။ ဆင္မျဖဴပဲ ညိဳေနရင္ သာဆိုးတာေပါ့။ မွတ္သားၾကပါေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ခ်ၾကေရာ ဆိုပါေတာ့။ ထံုးစံအတိုင္း အယုဒၶယကို ၀ိုင္းေပါ့။ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဘုရင္က ဆင္နဲ႔တင္ မရေတာ့ဘူး။ ဆင္ျဖဴ ၄ ေကာင္အျပင္ မင္းသားႏွစ္ပါးပါ ျပန္ေပးဆဲြလာတယ္။ G.E. Harvey ေရးတဲ့ “History of Burma” ဗမာရာဇ၀င္မွာေတာ့ အယုဒၶယကို သိမ္းမိၿပီး ေၾကးသြန္းရုပ္တုေတြ၊ ဆင္ေတြ၊ ျပဇာတ္ မင္းသား မင္းသမီးေတြ၊ ဘုရင့္သမီးေတာ္ေတြ၊ လွည္းလိုက္ လွည္းလိုက္ စိန္ေရႊရတနာေတြ ပဲခူးကို ယူလာတယ္ဆိုပဲ။

စတုတၳစစ္က ယိုးဒယားသစၥာခံ Pitsuloke အပိုင္စား မဟာဓမၼရာဇာ က လာအိုကို ယိုးဒယားမင္းသမီးပို႔မယ္ဆိုတာ ဘုရင့္ေနာင္ကို အတို႔အေထာင္လုပ္ရာက စပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးဆုိ တို႔ဗမာ အႀကိဳက္ေပါ့။ တို႔ဘုရင္က ယိုးဒယားမင္းသမီးကို လာအုိအသြား ေတာလားမွာ ျဖတ္သုတ္ရာက ခ်လိုက္က်တာ ၁၅၆၉ မွာ အယုဒၶယ ဗမာလက္ေအာက္ လံုးလံုးေရာက္မွ ပဲြၿပီးပါတယ္။ ေအာင္ႏိုင္သူကေတာ့ မီးေမႊးတဲ့ မဟာဓမၼရာဇာပါ။ သူ႔ကို အယုဒၶယ ဘုရင္ခန္႔ခဲ့တာကိုး။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ခုန္ခုန္ကူးတဲ့ သူေတြပဲ ေကာင္းစားတာကိုး။ မွတ္ရျပန္ၿပီ ေနာက္တခ်က္။

ဆင္ျဖဴရွင္ ဘုရင့္ေနာင္ႀကီး အယုဒၶယကို လုပ္ၾကံပံု ေျပာပါရေစအံုး။ ႏွစ္ဖက္ တိုက္ေနတုန္းမွာပဲ မဟာခ်တ္ကရတ္ပတ္ ဆံုးၿပီး Mahintaratirat နန္းတက္တယ္တဲ့။ စစ္ကေတာ့ ဆက္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ စစ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Phya Ram ကဦးစီးၿပီး ဆက္တိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာ ဘုရင့္ေနာင္က စစ္ဟာ မဟာခ်တ္ကရတ္ပတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္၊ သူဆံုးေတာ့ Phya Ram ကဆက္ၿပီး ဗမာကိုဆန္႔က်င္ေနတယ္။ တကယ္လို႔ Phya Ram ကိုသာ အပ္မယ္ဆိုရင္ သူ စိတ္ပူစရာ မရိွေတာ့ဘူး။ တပ္ကို ရုတ္ၿပီး ျပန္မယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းသတဲ့။ ယိုးဒယားဘုရင္လည္း ယံုစားၿပီး သူ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဘုရင့္ေနာင္လက္ ထိုးအပ္လိုက္ပါေရာ။ ပဲြက မၿပီးဘူးဗ်။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးဖမ္းလည္းၿပီးေရာ ဘုရင့္ေနာင္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္လိုခ်င္ရင္ ဘုရင္နဲ႔ နန္းတြင္း အဆင့္ျမင့္ ၀န္ႀကီးေတြ သူနဲ႔ ထြက္ေတြ႕ရမယ္လို႔ လုပ္လာပါတယ္။ အခုမွေတာ့ ဘယ္ယံုေတာ့မလဲကြယ္။ ေျပာရင္ ရွည္ပါတယ္။ ဆက္ခ်ၾကေတာ့ ဗမာႏိုင္သည္ေပါ့။

ဒီမွာ ေျပာစရာေလးက သူ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လိမ္ဖမ္းတာပါ။ ဘုရင္ကိုယ္တိုင္က လုပ္တာဆိုေတာ့ အေတာ္ ၾကည့္မေကာင္းဘူးေပါ့။ ၁၆ ရာစုကတည္းက ဒီလို လိမ္တတ္တဲ့ လူႀကီးလူေကာင္း မပီသတဲ့ က်ေနာ္တို႔ အာဏာရွင္ေတြဟာ ၂၁ ရာစုေရာက္လည္း ဒီအခ်ဳိးပါပဲလား။ ေဆြးေႏြးဖို႔ ဆိုၿပီး ေခၚသြားတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အၾကမ္းဖက္ရန္ ၾကံစည္မႈနဲ႔ ဖမ္းမတဲ့။ မညစ္ပတ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။

4 comments:

Friday, November 10, 2006

ဖတ္မိတာေလးေတြ

သမိုင္းဆိုတာ မတံုးေအာင္သင္ရတာလို႔ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေျပာလို႔ ယိုးဒယားေတြ သူတို႔နဲ႔ ဗမာနဲ႔ ေနာင္ဂ်ိန္ ပေလးၾကတာကို ဘယ္လိုေတြမ်ား ေရးထားသလဲဆိုၿပီး ရွာဖတ္ၾကည့္မိေတာ့။ လားလား။ မၾကားဖူးတာေတြ မသိခဲ့တာေတြ ဖတ္လိုက္ရသဗ်ိဳ႕။

ၾကပ္ေျပးက ရုပ္တုႀကီးေတြေတာ့ ေအာက္ကစာဖတ္ၿပီး ဘာမ်ားေျပာမလဲမသိ။ သူ႔တို႔ေရွ့သြားသြားၿပီး နယ္ခ်ဲ႕ ေတြ၊ က်ဴးေက်ာ္ေရးသမားေတြ ဘာညာ ေအာ္ေအာ္ေနေတာ့ အေတာ္ ေနရထိုင္ရ ခက္ရွာမွာပဲ။ ရုပ္တုဆိုေတာ့ ထြက္ေျပးလို႔လည္းမရ၊ ေအာ္ဒုကၡ။

The following is an extract from page 193 of “Popular History of Thailand” by M.L. Manich Jumsai.

In all sieges of Ayudhya the Burmese had up to 1000 picked Portuguese soldiers led by their own captains to fight for the Burmese kings. Thus, Tabinshweti had Joano Cayeyro and his fearless Portuguese as his bodyguard, and later Diego de Mello and his men to command the artillery. He besieged Ayudhya using artillery manned by Portuguese.(1) Bayinnaung also used Portuguese mercenaries in his army who used firearms with great effect.(2) Great number of Portuguese had been allowed and even encouraged to settle down in Burma and marry Burmese wives so that their descendants could serve Burmese kings.
(1) W.S.Desai. ”Pageant of Burmese History”, p. 59
(2) W.S.Desai: ditto, p. 68.

ဒါလည္းဖတ္ၿပီးေရာ စဥ္းစားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တေတြ ေပၚတူဂီေသြးမ်ား ပါေလမလားလို႔။ ေျပာမရဘူးေနာ္။ နတ္ရွင္ေနာင္ခမ်ာ ငဇင္ကာေကာင္းမႈနဲ႔ သုဂတိလားသြားတာ။ ငဇင္ကာကို သူေခၚတာေရာ ဟုတ္ပါ့မလားရယ္။ တပင္ေရႊထီးတို႔ ဘုရင့္ေနာင္တို႔ ေက်းဇူးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲကို။

ေအာ္ၾကံဳတုန္းေလး ေျပာပါရေစအံုး။ သူတို႔ အေျပာအရေတာ့ အေလာင္းဘုရားဟာ အယုဒၶယကို အျပင္ကေန အေျမာက္နဲ႔ စိမ္ေျပနေျပ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေန႔ေရာညပါ သမေနတံုး ကံၾကမၼာက ဖန္လာေတာ့ ေနရင္းထုိင္ရင္း ကိုယ့္အေျမာက္ဆန္ကထကဲြ အပိုင္းအစမွန္ၿပီး ဒဏ္ရာျပင္း ရပါေလေရာတဲ့။ ၁၇၆၀ ဧပရယ္ ၁၆ မွာလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီညမွာပဲ အေလာင္းဘုရားကိုယ္တိုင္ ဆုတ္မိန္႔ေပးၿပီး အျပန္လမ္းမွာ ဆံုးပါတယ္တဲ့။ ၂၀ ဧပရယ္မွာမွ ျပဳသမွ်ႏုေနရတဲ့ ယိုးဒယားစစ္တပ္က လိုက္တိုက္ေပမယ့္ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ။ ဘယ့္ႏွယ္ ဗႏၶဳလနဲ႔ လာတူေနပါလိမ့္ရယ္။

က်ေနာ္တို႔ မသိတဲ့ သမိုင္းေလးတခ်က္ပါ။ ၾကိဳက္တာတခ်က္က ယိုးဒယားေတြက သူတို႔ေတာ္လို႔ အေလာင္းဘုရား ဆုတ္ေျပးရတယ္လို႔ မေရးတာကိုပါ။ သမိုင္းဟာ အမွန္အတိုင္းရိွသင့္ပါတယ္။

4 comments:

Martyr - Daw Aung San Suu Kyi

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ လူတိုင္း လူတိုင္းနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ဆိုတာလည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ၊ ပညာေရး ဆိုတာလည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ၊ က်န္းမာေရး ဆိုတာလည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ၊ အေရာင္းအ၀ယ္ လည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ၊ လမ္းသြား လမ္းလာလည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ။ အဲေတာ့ ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဓာတ္ဆိုတာ အၿမဲ က်မတို႔ ရွင္သန္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံမွာ တကယ္ပဲတိုးတက္ဖို႔ ဆိုတာဟာ ျပည္သူေတြဟာ ဇဲြ၊ သတၱိ၊ ၀ီရိယ၊ လံု႔လ၊ စိတ္ခိုင္ၿမဲမႈ ဒီဟာေတြ အားလံုးရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီလို ျပည္သူေတြ ရိွတဲ့ႏိုင္ငံသာလၽွင္ တိုးတက္ႏိုင္ပါတယ္။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)

Many of you have probably watched it. But I just can’t help restraining myself from putting it on the blog. There are lots of historic pictures and video clips inside. It sure plays a part of modern Burma.

Just look at how much she is loved across the country. From young children to the aging population, everyone loves her, adore her.

May she be free….may we be free.

0 comments:

Wednesday, November 08, 2006

စိတ္ႀကီး၀င္ ျမက္ရိုင္းေတာအုပ္

စိတ္ႀကီး၀င္ ျမက္ရိုင္းေတာအုပ္

စိတ္ႀကီး၀င္ ျမက္ရိုင္းတအုပ္
ဗရုတ္သုကၡ
သန္မာေနလိုက္တာ
အေသြး တေျပာင္ေျပာင္
ေခါင္းတေထာင္ေထာင္နဲ႔ေပါ့..

သူတို႔
အရပ္ရွည္လာလည္း
အရြယ္ မေရာက္ၾကသလို
အရိပ္ မေပးႏိုင္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းကို
ျမက္စဥ္းသမားက
ရွင္းျပေနေလရဲ႕

ျမဴေ၀


၁၉၉၆ - ၉၈ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာက္က ထုတ္ေ၀တဲ့ အင္နားရွား၊ ဥာဏ္လင္းမင္း၊ ျမဴေ၀ တို႔ရဲ႕ မညီညာတဲ့ စက္၀ိုင္း ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။

ျမက္စဥ္းသမားကေတာ့ ရွင္းျပေနတုန္းပါ။ ျမက္ရိုင္းေတြကေတာ့ နားလည္ဟန္မတူပါဘူး။

0 comments:

98 Uprising

The protest was the biggest since 96 student movements. We were again sat on the floor of historic YIT building one. We were again locked inside the school. We were again fighting for the good of the country. Although the anger was mainly directed towards lack of teaching time before the exams as well as the news of plan to splits up the campus into Hlaing Thar Yar and Sinde (Pyay) campuses, it was after all against the ruling regime. Within minutes of protest inside the campus, scores of police showed up outside the walls of YIT along with plain clothed MIs and SBs. Powerful cameras and video cameras were set up just outside the small entry gate near building one and believed to have recorded every movement inside.

The students reacted this by hanging posters with slogans and demands on the walls of YIT right in front of their cameras coolly. Moreover, the E2000 light truck which was parked in front of student affairs office was moved to block the views of cameras set up outside. A large crowd was formed and the rector was trying hard to appease the students. One after another, students stood up and let out their anger at him. Many time the rector or the secretary or others who held high position in schools assured us that the school would not move anywhere (which was a plain lie). They also assured us that we be graduated in within 6 years no matter what. We complained we had not really learnt anything (less than two months of study including 1996 school time) and they told us it was out of their hands. We wanted true education and they offered us fruitless education.

With no hope to get out of school with police around, and traffic completely diverted, we decided to continue the protest peacefully from inside the compound. The democratic songs and student union songs were written down on paper by those who knew these by heart. Many others copied the songs on their books and distributed to as many students as possible. Posters were drawn using drawing sheets and our national anthem was sung the whole day.

(I would have to honestly say that I did not remember how many days we had protests in YIT. Personally I think it was only one day because the school was officially closed the following day until the exam started.)

With darkness insight and unusual movements of troops outside, as well as by then known knowledge of the regime’s nature of making attack in dark(they did that always, in 88, in 96, in 98, and in 2003 depayin), I decided to leave. I and my friends sneaked out of the school by taking a lecturer car. We saw continuous line of military trucks from YIT to Thamine Junction with shields and sticks loaded. There were unconfirmed reports of police entering the campus around 8pm that day.

Although the school was closed, hostel students still staged protests every night in Hlaing campus and YIT campus. However, they were all under unofficial curfew and never managed to get out of their respective compounds. Hlaing and YIT campuses were off limit to people these days with barbed wire and military trucks blocking every entrance available.

When the exams started, the suspected student leaders were not allowed to take the exams at YIT. Instead, they were forced to take the exams at GTI. Some of them were taken to MI HQ set up in Hlaing Campus during exam time and plainly threatened not to take part in any of the protests. They were even told that they would be arrested even if they were seen watching others protesting.

The exams ended without any further protests and students were quickly sent back to their home towns. However, most of the students having needed to take exam at GTI did not get a chance to see their family when they went back for they were arrested at the jetty, at the stations or at the highway bus terminals. It was one after another in Rangoon. For about 2 months, I learnt one friend after another taken from their homes at night. Not only YIT students, students from other universities were arrested also. They were later sentenced to 7 years in jail for breaking which law we never know.

1 comments:

Saturday, November 04, 2006

The wedding, the building, and the house

So you have seen the wedding. Now, let's take a look at the the building, Zayar Thiri Baikman, where they staged the reception.

An aerial view here. The orange circled building is Zayar Thiri. The one in red is popular Junction 8 and the yellow the former Yangon City Hotel you used to see at 8 mile junction. hmm...get the picture?




Feeling disgusted? Don't be. Take a look at the residence which is allegedly the compound of Than Shwe below. The two houses in front of him were believed to be the houses of Khin Nyunt and Tin Oo. The orange rectangle is a junction where you turn into North Oakkala from Kabaraye Pagoda.

Oh yes, all these buildings are inside the compound of Rangoon Division military HQ. Too large you think? Nah...just look at the buildings..not even big enough too see these from space.


So who say Burma is one of the poorest? We are in the UN's list of LDCs? Heck! it must be a mistake.

1 comments:

Friday, November 03, 2006

ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ တိုက္ပဲြ၀င္သူမ်ား အမွတ္တရ

၁၉၈၈ စစ္တပ္ရဲ႕ သတ္ျဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္မွသာ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ ကဗ်ာပါ။ ၁၁ႏွစ္သား ဘ၀ ထဲက သူတို႔လိုမုန္း၊ သူတို႔လို နာၾကည္းခဲ့လို႔ ဒီကဗ်ာကို အလြတ္ရေနခဲ့ေပမယ့္ ကဗ်ာေရးတဲ့ သူကိုေတာ့ မွတ္မထားမိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ေနာင္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာကို ဒီေနရာကေနပဲ ေတာင္းပန္ရင္း ေပးဆပ္ခဲ့ၾကတ့ဲ အကိုေတြ၊ အမေတြနဲ႔ ေပးဆပ္ေနၾကဆဲ အကိုေတြ၊ အမေတြ၊ ညီေတြ၊ ညီမေတြကိုပါ ဦးညႊတ္ပါတယ္။



ဧရာ၀တီ၊ ခ်င္းတြင္း၊ စစ္ေတာင္း၊ သံလြင္ စေသာ ျမစ္ႀကီးမ်ား
ခမ္းေျခာက္ သြားပါေစ။
သိမ္းဆည္း သိုမီွးထားေသာ စပါးက်ည္ႀကီးမ်ား
ကုန္ခမ္း သြားပါေစ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ဳိးငွက္ အသက္ရႈ ရပ္ထားပါ၊
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ဳိးငွက္ အသက္ရႈ ရပ္ထားပါ။

0 comments:

Thursday, November 02, 2006

ထြန္းေနၾကမယ့္သူေတြ

အေမွာင္ထုထဲက က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ အခုတေလာ ဖေယာင္းတိုင္ေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္ညီး ေနၿပီ။ ေမွာင္ခ်င္သေလာက္ ေမွာင္ပါေစ၊ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ မ်ားရင္ ဒီအေမွာင္ကို ခြင္းႏိုင္မွာပါ။ က်ေနာ္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး
၀င္ထြန္းေပးလိုက္ပါတယ္။
အေမွာင္ကို ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ေစေသာ၀္။

0 comments:

Wednesday, November 01, 2006

ေပးႏိုင္တာေလးေတြ၊ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ

A Blogger with the name and link in this post said...
Hi Ko Generation96, Can you remove all the blogger's links, and associated mentionings within this post? As your blog is very political, we are afraid of the consequences. We have already voiced our feelings in the blogs so I think that is quite fair and enough. (It is even more than enough compared to more than 100 of silent Myanmar bloggers). We know you are doing good but we can't afford or risks the danger as most of us are blogging with real identities and real names, Not using pseudonyms. We also think this is end October so the post has already served its intention to wish Ko Min Ko Naing's birthday. Many people has already read this post. So its better not to archive it as it includes many non-political citizen bloggers.Hope you understand. Thank you.

က်ေနာ့္ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ “တြန္းေနၾကမယ့္သူေတြ” အတြက္ comment ေလးပါ။ ဒီစာရဲ႕ ကေလာင္ရွင္ဟာ တကယ္ပဲ က်ေနာ္ link လုပ္ထားတဲ့ လူေတြထဲက ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာပါ။့ ဟုတ္ခဲ့ေသာ္ ဆိုၿပီး link ေတြကိုေတာ့ ျဖဳတ္ထားလိုက္ပါၿပီ။ စိတ္ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ link ၆ခုရိွပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီ link ပိုင္ရွင္ေတြ ဒီစာကို ဖတ္မိလို႔ ေမြးေန႔ ဆုေတာင္း linkေတြ ျပန္တင္ခြင့္ရိွမယ္ဆိုရင္ generation96@gmail.com ကို email ပို႔ေပးၾကပါေနာ္။ link ေတြကို သိမ္းထားပါေသးတယ္။

ေရးသူရဲ႕ concern ကိုက်ေနာ္ နားလည္ပါတယ္။ တခုေတာ့ ေျပာပါရေစ။ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေလး လုပ္ယံုနဲ႔ေတာ့ မဖမ္းပါဘူး။ သူတို႔ ဒီေလာက္ မအားပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ အေသးအမႊားေလးေတြက စဖမ္းေနရရင္ ေထာင္ေတြလည္း ဆန္႔မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဥပမာဗ်ာ လက္မွတ္ထုိးထားတဲ့ လူ၅သိန္း အရင္ဖမ္းရေတာ့မယ္။ ေနာက္ ဘုရားေတြမွာ၊ church ေတြမွာ၊ ဗလီေတြမွာ ဆုေတာင္းေပးေနတဲ့ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အက်ႌအျဖဴ၀တ္ လူေတြဖမ္းရမယ္။ သေဘာကို ေျပာတာပါ။

(It is even more than enough compared to more than 100 of silent Myanmar bloggers) ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း ဆက္လုပ္ေနမယ္ လို႔ယံုၾကည္ပါတယ္။ မသိလို႔ ဘာမွမလုပ္လိုက္ရတဲ့သူေတြ၊ သိသိနဲ႔ မလုပ္ရဲလို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ေနာက္ကို လုပ္ႏိုင္ၾကပါေစေပါ့။

October မဟုတ္ေတာ့လို႔ ဒီဆုေတာင္းေတြ မလိုေတာ့ဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ဒီေမြးေန႔ ဆုေတာင္းေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ႀကီး မလြတ္လပ္သြားပါဘူး။ အဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဖတ္မိတဲ့ ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္တဲ့၊ တိုင္းျပည္ကို ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့ လူေတြ အတြက္ေတာ့ အားေဆးေပါ့။ သူတို႔သိရင္ သူတို႔ေပ်ာ္မယ္။ ေအာ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြ၊ ငါတို႔ကို မေမ့ဘူး၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေပးေနတယ္ဆိုၿပီး အားေတြျဖစ္မယ္။
အဲဒီလိုေလးအတြက္ က်ေနာ္ဒီစာကိုထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေပးႏိုင္တာ စိတ္အင္အားပါ။ ကိုယ္ေပးႏိုင္တာေလးေတာ့ ေပးေပးၾကပါဗ်ာ။

comment ေရးတဲ့သူကို ေတာင္းပန္ရပါအံုးမယ္။ ဒီလိုႀကီး post အေနနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္လို႔ စိတ္မရိွပါနဲ႔လို႔။ ဒီလိုအေတြး ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုခတ္ဆန္ဆန္အေတြး ရိွတဲ့ လူတိုင္းအတြက္ ရည္ညႊန္းခ်င္လို႔ပါ။ ဒီတခါ က်ေနာ့္ကို နားလည္ပါေပါ့ဗ်ာ။

5 comments:

Bogyoke, his daughter, and Burma

“My colleagues and I have come to London in response to the invitation of his majesty government in order to discuss the constitutional questions of Burma. The demand of our people is complete independence.” – General Aung San


Bogyoke, you went to England to demand the independence for Burma.
Bogyoke, your daughter came back from England to demand the independence for Burma.
You have sacrificed your life for Burma.
Your daughter is sacrificing her life for Burma.
Bogyoke, thank you for leaving a daughter.

3 comments:

Monday, October 30, 2006

96-Uprising -to 98

Many of the student leaders as well as those who supported the 96 movement were arrested after the closure of universities and handed long and harsh jail terms. The most notably was the sentence of 20years imprisonment for the man who donated boxes of mineral water to the demonstrators at Hledan junction. His shop was ordered to close doors as well. It was also learnt that the man who owned the loudspeaker, which was used by the students was also jailed. Many of the journalists were sent behind bars for directly or indirectly involving in the protests as well.

Known by the pseudonym Cho Seint, Kyaw San was sentenced to seven years in prison for supporting the 1996 student demonstrations in his articles and poems, published in opposition magazines. He was badly beaten during interrogation at the start of 1997 and has been partially deaf ever since. He is the grandson of Thakin Kotaw Hmime, one of the fathers of independence along with Gen. Aung San.

Aung Zin Min was arrested with journalist Cho Seint in December 1996 and sentenced to seven years in prison for supporting the 1996 student demonstrations in his poems, published above all else in the magazine New Style which he helped to edit.

A teacher and journalist who used the pseudonym Myint Myat Thein, Myint Thein was arrested on 4 December 1996 during student demonstrations in Rangoon and was badly beaten by police during interrogation. A few weeks later, he was sentenced to seven years in prison for supporting the student movement in his magazine pieces. He wrote on international relations for several magazines including the monthly Ah-twe-Ah-myin, Shwe Wut Hmone, Nwe-ni and Thaung-pyaung-htway-la.

The junta successfully crushed the 96 uprising but not the morale of the students. Even though many students who led the movement were put behind bars or slipped into Thailand after the uprising, the rest of us were determined to fight on. We all knew the reopening of the universities would unite us again. And we all knew most of us would not bow to the brutality of the regime and just attended the classes as they wanted.

Just days before the reopening of YIT, students made plan to stage a protest at Hledan again. The plan was relayed to the students many days ahead of the planned schedule by mouth. We were to strike on August 25th (12 noon or 1 o’clock, the exact time I didn’t remember). We were to wear yellow rubberband on our wrist and waited around the junction until the scheduled time.

Some of us were worried that MI would somehow detected our plan but it was all clear on that day. No large number of police and barricades were presented around Hledan, just youths with yellow rubberbands sitting on the platforms, wandering inside the book stores, drinking tea in teashops and shopping along the street stalls. My blood was running high with satisfaction and excitement. This showed the determination and courage the students had. This showed the struggle of Burma would continue even if we failed now.

The junta was caught off guard again (at least we thought). The protest was a total surprise for everyone. I left early, and later learnt that riot police broke up the protest and arrested several people. There was news of another protest in YIT later that day and some confrontation between the riot police and the students.

However, the junta opened the YIT doors on the last day of August (could not remember exactly but it was around then) and met with protests on 2nd September.

(Notes: Reports about journalists were taken from the news media on the web)

0 comments:

Friday, October 27, 2006

96 uprising – Further protests

After December 3 incident, the regime brought in more troops into the city and had close eyes on the students. Although the situation was tense, no street demonstration was held on 3rd and 4th Dec. With the Burmese National day holiday on 5th Dec, Rangoon witnessed no further demonstrations for a couple of days. However, on 6th Dec, with the regime’s refusal to meet any of the students’ demands, which included punishment of the policemen involved in Sawbwargyigone incident, the reinstatement of two students who had been subsequently suspended and the forming of student union.

The junta responded by closing all exists and circling the YIT compound with troops. Only those who would want to return home were allowed to take buses. With no other options, the students made secret plans. They would leave the compound and took buses pretending to go home. However, they would all to meet again at Hledan Junction to continue the fight.

By the time the first group of YIT students alighted at Hledan, there already were hundred of students from other universities and schools. The combined students staged the protest at Hledan as before. Between 2 and 3 pm Insein Road was blocked by riot police and army troops. The students displayed banners and made speeches, repeating their calls for the right to form their own union and the release from prison of 80 student leaders. Some students left the demonstration during the day, fearing intervention by riot police and armed troops, but by late evening some 500 remained, ignoring appeals from teachers to disperse. Local residents and other onlookers provided the students with water and food.

In the early morning hours of 7 December a group of some 250 students remained sitting at the Hledan intersection, surrounded by security forces. The group of students burned candles and prayed towards Shwedagon Pagoda. Onlookers, local residents and other students were gathered on streets and balconies nearby. Students from inside the YU campus also looked on. Riot police backed by armed troops were assembled on the surrounding streets.
As the riot police marched down Insein Road towards the Hledan intersection, people gathered on that road threw bricks and other projectiles at the riot police, who threw stones back at them. The similar incidents were reported happened near Sinyaytwin as well. Those were the first direct confrontations between the police and people since 1988.Demonstrations were finally broken up forcibly at about 3 am with the use of water-cannons and riot police who charged the crowd wielding shields and batons. All the students in the intersection ducked down to avoid the water cannon directed at them, but one student, holding the flying peacock flag, remained standing and was knocked over. Police sprayed water cannons for 20 minutes on the students in the intersection before arresting them, and riot police with batons and shields charged another group of 100 students gathered nearby. (Most of these events were shown on CNN and other news media around the world thanks to the journalist who managed to take the video from a high floor building where many Burmese shops, clinics, tuitions were situated.)
According to official sources, 180 students and 83 non-students were detained and taken away to the Kyaikkasan ground. The authorities later claimed that all of them were "handed over to their guardians". However, since the arrest happened on the early morning of Saturday and the subsequent closure of the University starting Monday, we were not able to confirm whether they were indeed released.

Universities were closed in Mandalay after student demonstrations broke out on 9 December. It was reported that forty students were arrested and put in jail, 32 male and 8 female students. In Rangoon, Demonstrations also happened at Dagon University, Kyimyindine College (RC-3), Botatang College(Workers College) and the Institutes of Dentistry and Medicine, all of which were broken up by the security forces. After the demonstration at Dagon University at least four students were arrested. Students staying in hostels were forced to return home by the regime since universities were closed. High schools were also suspended fearing more protests.

However, demonstrations continued. A small demonstration in front of the US Embassy was held the night of 10 December when about 20 students were reportedly arrested. Small demonstrations on that day also occurred at the Governmental Technical Institute (GTI), which was broken up by the riot police, and at the Number One Institute of Medicine, where a second demonstration was held on 11 December. The same day students from the Number One Institute of Medicine wrote a letter to the Rector concerning the continued detention of three medical students who had been arrested during the 11 December demonstration. The army responded by bringing in armored vehicles and aimed the guns at the IM-1 students sitting in front of the gates. It was not known how the standoff ended.

On 11 December there was a demonstration of some 200 people in front of the palace in Mandalay. On 12 December there was a student demonstration at the university in Moulmein, capital of the Mon State in southeastern Myanmar. On 14 December a demonstration took place at the university in Sittwe, capital of the Rakhine State in southwestern Myanmar. Both universities were subsequently closed by the authorities. Reports also indicate that students at Monywa high schools, Sagaing Division, Upper Myanmar, held demonstrations on 11 and 12 December.

On 13 December, army troops entered Thamine Textile Factory, which located near RC2 as well as YIT and changed the name to Tatmadaw Textile Factory. Whether the factory was continue running was not known but many army trucks and soldiers were seen stationed inside the factory compound throughout 1996, 1997 and 1998.

By the end of December 1996, there were news of more than 100 students still receiving treatments at Rangoon General Hospital. The students were being
treated for wounds sustained during the violent crackdown on their peaceful protests earlier this month. Rumors were that no house surgeons (medical students interns) were allowed to go into this ward - only senior doctors were permitted entry.

By mid-December, Rangoon was like a battle field. Tanks were brought in and stationed in public views at City Hall, Army Office compound, and Rangoon Military HQ to scare the people. YIT campus was surrounded by at least 32 army trucks fully loaded with soldiers and rice bags. Soldiers were stationed at the University Damayone field just beside Hledan Junction. At least 5 light army trucks were seen patrolling downtown Rangoon every hour.

(The protests insided YIT campus and Hledan was told by my friend who was involved in that incident. References were also taken from amnesty international and ABSDF reports for the reports of demonstrations countrywide. The IM-1 incident was rewritten as I heard in 96 and the rest of the scenes were my own experiences.)

2 comments:

Wednesday, October 25, 2006

ေမြးမာတာသို႔ ခြင့္ပန္လႊာ

လြန္ခဲ့တ့ဲ ၃၊ ၄ ႏွစ္ ၁၉ ဇူလိုင္ အမွတ္တရ ထုတ္ေ၀တဲ့ ေမာင္ညိဳ၊ ႏြယ္မိုးေအာင္ နဲ႔ ေမာင္ကို၀င္းတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာစာရြက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ ခံစားနားလည္ ႏုိင္ၾကပါေစကုန္။

“ေမြးမာတာသို႔ ခြင့္ပန္လႊာ”

ခြင့္ျပဳပါ အေမ
က်ေနာ္ မိုက္ပါရေစလား။

ဆံုလည္ ကုလားထုိင္ေပၚ ထိုင္ၿပီး
နရသီဟပေတ့ရဲ႕ ဟင္းခြက္ေတြန႔ဲ
အတၱကို အစာ မေကၽြးပါရေစနဲ႔ - အေမ။

ပန္းေမြ႕ယာ၊ ေရႊေကာ္ေဇာနဲ႔
ဖ်ားေယာင္းခံရမဲ့ ဘ၀ေတြကို
က်ေနာ္ မတပ္မက္ပါရေစနဲ႔ - အေမ။

စိန္စီျမလၽွမ္း၊ ေရႊနန္းျပႆဒ္ေဆာင္ အလယ္မွာ
ရာဇမာန္ ယစ္ၿပီး
က်ေနာ္ ဘ၀ကို မခ်စ္ပါရေစနဲ႔ - အေမ။

ခြင့္ျပဳပါအေမ၊
က်ေနာ္ မိုက္ပါရေစလား။

လူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြသုတ္
က်ေနာ္ဟာ ပ၀ါစုတ္ကေလး ျဖစ္ပါရေစ - အေမ။

ဆူးခင္းလမ္းကို ျဖတ္ကူးမဲ့ သူေတြအတြက္
က်ေနာ္ဟာ
ဖိနပ္ေလး တဖက္ ျဖစ္ပါရေစ - အေမ။

အေမက
က်ေနာ့္ကို ေမးတယ္
“နင္ ေခြးျဖစ္ခ်င္သလား” တ့ဲ
ဟုတ္ကဲ့ - အေမ၊
သစၥာတရားကိုသိ
ေက်းဇူးတရားကိုျမင္
သခင္အတြက္၊ အသက္ကိုမခင္တတ္ေသာ
အၾကင္သတၱ၀ါကို
ေခြးလို႔ အမည္သမုတ္ရင္
က်ေနာ္အဟုတ္ ေခြးျဖစ္ပါရေစ - အေမ။

ဂုဏ္ယူလိုက္ပါ့ အေမ
က်ေနာ္ မိုက္ပါရေစေနာ္။ ။

ေမာင္ကို၀င္း

0 comments:

Friday, October 20, 2006

တြန္းေနၾကမယ့္သူေတြ

ကိုမင္းကိုႏိုင္အတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေလးေတြ ျမန္မာblogေတြမွာ ေတြ႕ရတာ အရမ္းကို ၾကည္ႏူးစရာ၊ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ သိပ္လွတဲ့ ဆုေတာင္းေလးေတြပါ။

ဒီဆုေတာင္းေတြကို ဖတ္ၿပီး က်ေနာ္လို ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္၊ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ဟိုးအေ၀းႀကီးက လူတေယာက္ ေပ်ာ္တယ္၊ အားတက္တယ္ ဆိုရင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ရဲ႕ မိဘေတြ၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္လိုက္မလဲ။ ၈၈ မွာ သူတို႔ေတြ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကတုန္းက ကေလးသာသာ ရွိေသးတဲ့သူေတြ၊ ေမြးကာစ ကေလးေတြ၊ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္ေတာင္ မလာေသးတဲ့သူေတြက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္၊ ေလးစားတယ္ ဆုိတာသိရင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အားတက္လုိက္မလဲ။ ျမန္မာ ျပည္သားေတြေရာ ဘယ္ေလာက္ အားရၾကမလဲ။

အစ္ကိုတို ့တေတြလို ေရွ ့တန္းက မတြန္းနိဳင္လို ့ တြန္းနိုင္သေလာက္ေလး ေနာက္တန္းကေန ၀င္တြန္းလိုက္ပါတယ္ အစ္ကို။ နဲတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပါနဲ့ ခင္ဗ်ာ။ - ကို--

ဟုတ္ပါတယ္ ကို- -ေရ က်ေနာ္လည္း တြန္းေနပါတယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ တြန္းေနရအံုးမွာပါ။ အားလုံးကိုလည္း ၀ိုင္းတြန္းေစခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေပးႏိုင္တာ စိတ္အင္အားပါ။ လက္မွတ္ေတြထိုး၊ အက်ႌအျဖဴေတြ၀တ္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာေလး လုပ္ေပးၿပီးေတာ့ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားၾကရင္ ေအာင္ျမင္မွာပါ။

ေမြးေန႔ဆုေတာင္းၾကတဲ့ သူေတြ၊ blog မွာဆုမေတာင္းျဖစ္ေပမယ့္ comment ေရးၿပီး ဆုေတာင္းၾကတဲ့ သူေတြ၊ The week in white logo ေလးနဲ႔ blog ေတြအားလံုးကို က်ေနာ္က ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔။

ေမြးေန႔ဆုေတာင္းlinkေတြေပးထားပါတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။ ဆုေတာင္းေရးတဲ့ blogger ေတြကိုေတာ့ link လုပ္မယ္ဆိုတာ ခြင့္ေတာင္းထားပါတယ္။ အခ်ိန္မရလို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ တင္လိုက္တာကိုေတာ့ နားလည္ေပးပါေနာ္။

dathana
emotional-corner
thuhninsee
link deleted upon request
link deleted upon request
link deleted upon request

ကို- -ေရ တြန္းတာေလးက လွလို႔ Title စကားလံုး သံုးလိုက္တယ္ေနာ္။

8 comments:

Wednesday, October 18, 2006

44th Birthday of (Ko) Min Ko Naing


Photo taken from ncgub. It was taken after his release in 2004 with his beloved parents.


On this day, you marked 44th year of your birth.
In this year, Burma marked 44th year under military rule.

You are again denied to see the free world.
Burma is again denied to be a part of the free world.

Burma would not forget you and
Burma would keep on fighting for you.

For you are the man who sacrifices so much,
For you are the man who Burma needs so much.

Have a pleasant birthday today
Wherever you are and whatever you are doing.

1 comments:

Words worth to note

Self aggrandizing soldiers, monks in limousines, rather-be-thieves-than-dignified poor moral bankrupts are the people who support this government - from moe-aye.


"ေနာက္လိုက္" ဆိုတဲ့အထဲမွာ ဒီစစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ အဓြန္႕႐ွည္ေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ပါ၀င္ပတ္သတ္ေနတဲ့သူ ေတြနဲ႕၊ နဲနဲေလးမွ မဆန္႕က်င္ပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေန ေနသူအားလံုးပါ ပါတယ္။ - from dathana

1 comments:

Tuesday, October 17, 2006

96 Uprising - Inside Saya San Hall and the release

We were still singing our national anthem and student union songs on our way to Kyait Kasan ground. The injuries suffered from the beatings didn’t kick in then. We could still smile and talk and laugh right in front of the watchful eyes of the soldiers.

Lines and lines of soldiers were waiting for us inside Kyait Kasan ground. The trucks stopped outside Saya San hall, where the National Convention was held then, and unloaded all of us. We had to file in between two lines of soldiers who held their guns like you always see on TV while they were marching. Their bayonets shinning with the sunlight, their faces stern like a rock. Inside the hall, they another line of soldiers guarding the whole hall in all 4 direction as well as yet another line guarding the hall from outside. I had never seen that much security in my life. It was like we were some kind of very dangerous terrorists.

All of us were told to sit on the floor initially and had to fill in our names, NRIC, father’s name, etc, for the school, for the MI (Military Intelligence), and for the SB(Special Branch). We were then separated and asked to sit in our respective schools. By then we noticed Ko Soe Tun was taken to other place. The regime was very good in wicked ideas in deed. They placed YIT students on the white wooden chairs the NC representatives used to sit. All other students were left to sit on the floor (The hall was emptied before we arrived with very few chairs left on the side nearest to the soldiers standing guard on the left of the hall). This was the discrimination, the apparent attempt to put unrest between YIT and other school by giving favor to us. MIs, SBs were busy recording videos and taking rolls of photos of us. We waited and went down to the ground and sat on the floor as others.

By then, many of the students, girls and boys, were passing out on the floors. Some lying on the floor, some holding each other, none of us could sing or laugh anymore. The pain was unbearable then. The students had to find inhalers and water bottles among us to help those who were passing out. No help was received from the regime. Not even a drop of water. It was 2 hours later, at around 8am, that we received our first bottles of water. Even then, the bottles were provided to YIT students only. We had no choice but to rolled it down to the front as a sign of rejection (Saya San hall ground was not flat. It was a slope). They picked up and placed the bottles beside us again and we rolled these again. It was not funny. We were thirsty and hungry. Our last food intake was around 6 or 7pm on 2nd Dec evening at Hledan junction. Yet, we fought on with our hearts even in the custody. It was so encouraging to see all of us had strong determinations.
I didn’t remember when all of the students got the bottles. I didn’t remember whether they provide us any solid food. I only remember I didn’t (most of us didn’t) take any food from them. I did remember they provide Danbauk (I think) to high school students and non-student protestors around noon. I passed my time by staring at a young soldier (he seems to be not more than 15 years old) standing nearest to me. Around noon, we were declared released. They asked YIT to go first but we insisted we be the last group(which we were not). By the time we left, the high school students and ordinary people were having their lunch inside the hall. We were told that they would be released after the lunch. It was later confirmed that they were indeed released.

Thanks to those at YIT, who threatened to go on the streets again if we were not released by noon, we were able to see the world again. Those at YIT managed to gather the list of YIT students arrested and welcomed us warmly. There was a large crowd waiting for us under our famous Building One and we were greeted by loud cheers. I felt overwhelmed by the event. I was almost in tears to see that we cared for each other so much. I couldn’t imagine what would happen to us if the school were closed. We shared our stories with those waiting. Many of us had black marks all over the bodies as a result of the beatings. One of us had a couple of black lines on his face and many more on his face which he got by trying to cover a girl who were beaten when she was boarding the truck. It was the first time in my life I stayed awake for more than 30 hours. With my fellow students beside, I believe I could go more. I will always remember my friends, my fellow students and my fellow protestors which I got to know on that day.
Note: Overall 424 students and 172 non-students were arrested on that 3rd Dec morning.

0 comments:

Friday, October 13, 2006

May 2003 Depayin Report

The proof of how SPDC and USDA organize the massacre

0 comments:

Thursday, October 12, 2006

96 Uprising - The arrest

There were 600 (official number by the junta) of us against probably more than 600 of the soldiers. Every direction I looked, they were no end in sight.
Our arms were interlocked. Our minds united. A colonel walked down from the other side of the road. I kept my eyes on him. It was 3 minutes before 6am on 3rd December 1996 on my watch. The morning light was yet to shine.

He stopped just after our back line. His eyes were filled with hatred; his expression showed he regarded us as his enemies. He then yelled with rage “YITE” (BEAT). The sticks fell onto the heads of the students sitting at the far end from all three directions the army positioned (I did not know whether the police at our left involved in it). They were obviously told to aim the head. They beat and they dragged the students and threw them onto the open trucks. In no time, our first lines were broken and they started beating second lines of students. Some of us stood up and shouted to stop the beatings and offered that we board the truck on our own. But the soldiers didn’t care anymore. They had no intention to stop. They cursed us and they beat us. Be it a boy or a girl. Many of us were already running towards the truck to avoid beatings. And ran did we.

Another group of soldiers were waiting between us and the trucks and greeted those managed to run through with their sticks. I dived under a truck with along with many others. We then emerged from the other side of the truck and tried to board it. However, I noticed the lines of soldiers stationed on the other side of the trucks were also doing the same beatings. Somehow, I managed to board the truck but barely. The truck was overcrowded and I had to tightly grab another fellow’s neck already on it. He knew my situation and he grabbed me with one hand as well. Many were still trying to board overcrowded trucks by then.

Then, another one emerged from underneath the truck and try boarding from the same place as mine. I tried to pull him up with my one hand. He grabbed my hand strongly and tried his best to jump in. In the mean time, a soldier was beating him all along right under my very eyes. Within seconds, he fell backwards on the road. It was not only him who was beaten on the process of boarding the trucks. All of us, including girls were beaten badly that day.

They had to bring in dynas again since the army trucks were not enough for all of us. Those who had to climb down from the trucks and transfer to the dynas were beaten again until they reach on board. These soldiers beat us when we were sitting peacefully, they beat us when we were running, they beat us when we were boarding the trucks. From the start of the beatings until the end, none of us responded physically or even verbally. Yet, they called us destructive elements.

The portrait of Bogyoke was broken and lying on the ground with the flags of fighting peacock. (We were later told that right after the colonel’s order; the soldiers kicked crashed the Bogyoke portrait held by our leader Ko Soe Tun before hitting him on the head. We also learnt the fighting peacock flag was brought down and stepped over by the soldiers.) There were slippers, wallets, purses, water bottles, and bags scattered on the street. These were all lost along with the donation the students received from the people.

Soldiers were positioned in the front seats as well as standings at the backs of the trucks. The line of trucks carrying us inched towards Kyaik Kasan ground just before daybreak.


3 comments:

Wednesday, October 11, 2006

White Expression Campaign


White Expression campaign initiated by 88 generation student group kicked start yesterday with encouraging results in Burma. The campaign will last until 18 Oct, which is the 44th birthday of (Ko) Min Ko Naing. 88 students asked for people staying abroad to participate in the campaign as well.

If Burmese people living under brutal military rule dare to wear white, there is no reason why people staying abroad should not. Wearing white here is nothing compare to those who sacrifices their lives in many jails of Burma. It is the least we can do. We need to show our support and we need to let know those in Burma that we care.

Turn the Burmese gathering places into seas of white. Let the respective governments know that we Burmese are truly united against the junta and we truly want democracy, freedom and human rights in Burma.
"Wear White, Stay White"

0 comments:

Friday, October 06, 2006

For those who sacrifice!

















We do not know when they will be released.
We do not know whether they will ever be released.
We do know they will live forever in our memories.

From here, I bow my head.
From here, I wish my best.
For them, for us, for Burma.

1 comments:

Wednesday, October 04, 2006

96 Uprising - At the foot of Shwe Dagon

There were almost no street lights along the way towards downtown. We passed Kyimyindine and Ahlone in the dark. The crowd became bigger and bigger as we passed one townships after another. By the time we crossed Pann Soe Dann Bridge, it grew to almost 5000 (that’s my estimate though. The last independent count by foreign journalists was 2000 at Hledan Junction). By the time I crossed the bridge, at a point I was beside Aung San Stadium, I looked back and still could see the crowd coming down. And I was not even in the front.

It was then somebody in front made the tactical error, the error which leads us the violent beatings and arrest. Somehow, the front line marched along the KabarAye Pagoda Road between the Rangoon Zoo and Army office compound. We sensed danger, but at the same time we were so proud to let the army know that we did not fear of marching down right beside them. Many, in fact far too many people opted to left behind and returned back downtown. Just when we reached U Htaung Bo Circle, the front row sighted the riot police moving towards us from opposite direction. Soon, the crowd grew thinner. We had no choice but to turn left on U Htaung Bo street where we were absolutely trapped. Half way along the street, the march stopped. By that time, everyone could see blockade at the top of U Htaung Bo heights, at the foot of Shwe Dagon Pagoda. The riot police had sealed off the road back, the wall of military compound on our left, the army coming towards us from our right basin (the small road coming upwards, which name I never know), we had no where to go and got no chance to escape.

Thankfully, US embassy car was still with us until then. The army set up a line of soldiers standing shoulder to shoulder carrying guns with shinning bayonets and almost a leg long stick hanging on their waists on our far right. We were on the left side of the street and soon, dyna trucks were sent to the right side of the road. Almost all the Head of School are presented there. They told us to return to schools, which we agreed but on our own. They demanded we board the dynas and went back to schools, which we objected because we all knew would never reach back schools if we board. After some more very unsafe options our beloved professors presented, all of which we could not follow, one of them told us “We have done our part. Whatever happens later is not our responsibility.” We were shocked to hear that. They were supposed to protect us at all cost. We were their students. We were like their sons and daughters. Anyway, the leaders apologized them for not being able to accept any of their options and promised them we would silently went back schools if the blockade were lift, which the army blatantly refused.

The professors disappeared, the dynas disappeared and we saw fire-engine brought in. To be honest with my feelings, I was quite relaxed at the sight of that fire-engine. Tissues were distributed and instructions to cover the eye were told in case of any tear gas attack (I still have that tissue with me). However, the fire-engine lasted less than 5 minutes. It was never to be seen again.

Being the president of Buddhist Association at YIT, our leader Ko Soe Tun, urged us to say prayers while we are awaiting the outcome. We paid homage to the Shwe Dagon Pagoda, said prayers and shared our good deeds with all the spirits nearby (saying myitta thoat). By the time we finished our prayers, I looked at the US embassy car parked just nearby us and saw an army officer spoken with the person inside. After a few minutes, the car left. It was the defining moment. They have been waiting for that moment. There was no witness left whatsoever.

Very soon after the US car left, the army sent open trucks right beside us. Another row of soldiers were set up in front of the trucks. The riot police were sent to guard our left, which actually was nothing but a pavement and the wall which we were no fool to climb upon. The back row was took over by the army and another row of soldiers coming down in front of us and stood just a step before our front line. The situation was pretty bad. We shifted all the girls in the center and all the big guys at the far ends. I was on the third row from the right. It was now us, the line of soldiers, the trucks, and the line of soldiers. Every single soldiers was equipped the same and standing a step away from us.

0 comments: